[เจ้าของระบบ ระบบนี้รับผิดชอบเพียงทำให้เจ้าแข็งแกร่งขึ้น ส่วนจะทำด้วยวิธีใดก็แล้วแต่เจ้าเอง ระบบนี้ไม่รับผิดชอบใด ๆ]
[อย่างไรเสียวิชาก็มอบให้เจ้าแล้ว จะฝึกหรือไม่ก็แล้วแต่!]
ระบบเอ่ยด้วยน้ำเสียงหยิ่งผยอง ก่อนจะเงียบไป
เฮ้อ!
ชีวิตคนเราช่างไม่แน่นอน ลำไส้ใหญ่ยังพันกับลำไส้เล็กเลย
ดูท่าตอนนี้คงนอนทอดหุ่ยไม่ได้แล้ว ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็ฝึกฝนอย่างว่าง่ายเถิด
เพื่อให้แข็งแกร่งขึ้น ความลำบากเพียงเท่านี้ยังต้องอดทนให้ได้
ก่อนจะก้าวเข้าสู่ขั้นนิพพานคืนชีพ ต้องทะลวงพันธนาการให้ได้ และบรรลุถึงขั้นสุดขีดแห่งความโกลาหลในตำนาน!
หลี่เทียนหยวนถอนหายใจ แล้วนั่งขัดสมาธิลงทันที เขาเริ่มทดลองฝึกฝนตามคำอธิบายในคัมภีร์เซียนแห่งความโกลาหล
เคล็ดวิชาอันลึกล้ำสายหนึ่งไหลเวียนอยู่ในส่วนลึกของห้วงสมอง
“ความโกลาหลคืนสู่หนึ่ง หยินหยางเกื้อหนุน จักรวาลผันแปร...”
เคล็ดวิชาในคัมภีร์เซียนแห่งความโกลาหลโคจรอย่างไม่หยุดยั้ง พลังอันมหาศาลไร้ขอบเขตหลั่งไหลออกจากร่างของหลี่เทียนหยวน มารวมตัวกัน ณ ตันเถียน ก่อนเริ่มบุกเบิกถ้ำสวรรค์
ไม่นานราตรีก็ผ่านพ้น แสงอรุณสาดส่องเข้ามา อาบห้องทั้งห้องไว้ด้วยความอบอุ่น
หลี่เทียนหยวนค่อย ๆ ลืมตาขึ้น พ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมา สีหน้าดูอ่อนล้าเล็กน้อย
คงเพราะนอนสบายจนเคยชิน พอขยันขึ้นมาบ้างเป็นครั้งคราว กลับรู้สึกไม่คุ้นเสียอย่างนั้น
คนเรานี่นะ ปล่อยตัวสบายเกินไปไม่ได้จริง ๆ
แต่ถึงจะฝึกฝนตลอดทั้งคืน อย่างน้อยก็ได้ผลอยู่บ้าง ตอนนี้เขาสร้างเค้าโครงของถ้ำสวรรค์ที่เจ็ดขึ้นมาได้แล้ว