“โลงจักรพรรดิ!”
“นี่คือปลายทางสุดท้ายของจักรพรรดิสวรรค์ไท่หยวนหรือ?”
“กลิ่นอายนั่น... เป็นต้นกำเนิดระดับมหาจักรพรรดิที่แท้จริงอย่างแน่นอน! สมบัติล้ำค่าสูงสุด!”
ทุกคนพากันฮือฮา ดวงตาแดงก่ำ ลมหายใจถี่กระชั้น
เย่เฉินยืนนิ่งอย่างสงบ ท่ามกลางสายตาซับซ้อนนับไม่ถ้วนที่จับจ้องมา
เขาค่อย ๆ ถอนสายตาจากโลงจักรพรรดิ ราวกับไม่รู้สึกถึงสายตาคมกริบเหล่านั้น ทั้งยังไม่สนใจจิตมุ่งร้ายและความระแวดระวังที่หลงอ้าวเทียนกับพวกจงใจแผ่ออกมา
เขาจัดคอเสื้อที่ยุ่งเล็กน้อยจากการต่อสู้ก่อนหน้าให้เข้าที่ ท่วงท่าสงบนิ่งและสง่างาม ประหนึ่งกำลังเดินเล่นอยู่ในสวนหลังบ้านของตน
จากนั้น ท่ามกลางสายตาของทุกคนที่มีทั้งความประหลาดใจ ความหวาดระแวง และความเคียดแค้น เขาก็ก้าวเท้าออกไป เหยียบลงบนหนึ่งในมรรคาเทพแสงดาราที่ทอดสู่แท่นเซียนกลางทันที!
ทางเทพแห่งนี้ก่อร่างขึ้นจากแสงดาราบริสุทธิ์ ทุกครั้งที่ก้าวลงไป คลื่นวงแหวนแห่งแสงดาวก็แผ่กระเพื่อมใต้ฝ่าเท้า งดงามและลี้ลับยิ่ง
เขาไพล่มือไว้ด้านหลัง เดินทอดน่องอย่างไม่เร่งร้อน เบื้องรอบคือฉากหลังดุจห้วงดาราอันกว้างใหญ่ ใต้เท้าคือเส้นทางแสงดาวที่ไหลริน และตรงกลางคือแท่นเซียนกับโลงจักรพรรดิที่ลอยอยู่
เขาเดินอย่างสงบนิ่ง มุ่งหน้าไปยังใจกลางที่บารมีมหาจักรพรรดิเข้มข้นที่สุด
ความสุขุมเยือกเย็นและท่วงท่าที่ดูเป็นธรรมชาติราวกับทุกสิ่งอยู่ในการควบคุมนี้ ทำให้เขาดูประหนึ่งเจ้าของเพียงหนึ่งเดียวแห่งตำหนักไท่หยวน ส่วนคนอื่น ๆ เป็นเพียงผู้ชมที่บังเอิญบุกรุกเข้ามา!
หลงอ้าวเทียนกัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสัน กำหมัดจนข้อนิ้วซีด ก่อนเอ่ยเสียงต่ำด้วยความโกรธ “ช่างโอหังนัก!”
แววตากู้จิ่วเกอหม่นมืด “ฮึ ก็แค่ทำท่าข่มขวัญ ดูสิว่าเขาจะวางอำนาจได้อีกสักกี่น้ำ!”
ลั่วชิงเหยาเม้มริมฝีปากแน่น สายตาติดตามเงาร่างของเย่เฉินด้วยความรู้สึกซับซ้อนยากหยั่งถึง