ส่วนโลกภายนอก ณ ยอดเขากระบี่หลิงอวิ๋น
หลี่เทียนหยวนนอนหลับฝันหวานอยู่ใต้ต้นชาตรัสรู้
เขาฝันว่าศิษย์หลายคนที่ตนรับไว้ต่างกลายเป็นยอดฝีมือไร้เทียมทาน ส่วนตนก็ได้ใช้ชีวิตสุขสำราญไร้กังวล ทุกวันมีจักรพรรดินีคอยบีบนวดไหล่ มีจักรพรรดิเซียนคอยทุบหลัง ช่างสุขสบายและอิสระเสรีเพียงใด
ทว่าในขณะที่กำลังดื่มด่ำกับความสุขนั้น เสียงร้องของวิหคเทพอีกาทองคำบนต้นเทพฝูซังพลันดังขึ้น ดึงเขากลับสู่ความเป็นจริง
“ใครกัน มารบกวนฝันดีของข้า!”
หลี่เทียนหยวนลืมตาขึ้นอย่างหงุดหงิด ก่อนจะเห็นแสงรุ้งสายหนึ่งพุ่งมาจากไกล ๆ แล้วร่อนลงบนยอดเขากระบี่หลิงอวิ๋น
ผู้มาเยือนเป็นศิษย์เฝ้าภูเขา เมื่อเห็นหลี่เทียนหยวนก็รีบคารวะทักทายอย่างนอบน้อม
“คารวะประมุขหลี่!”
หลี่เทียนหยวนโบกมือแล้วถามว่า “มีเรื่องอะไรก็ว่ามา”
ศิษย์เฝ้าภูเขารีบรายงาน “เรียนประมุขหลี่ ข้างนอกมีผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักกระบี่มาร ผู้มีนามว่าจ้าวอู๋จี๋ มาขอเข้าพบท่านขอรับ”
ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักกระบี่มารหรือ?
หลี่เทียนหยวนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกถึงชายชราจากสำนักกระบี่มารที่พบระหว่างเดินทางออกไปกับเย่เฉินคราวก่อน
เขาประทับใจชายผู้นี้อยู่ไม่น้อย อย่างไรเสียศาสตราจักรพรรดิสูงสุดของเขาก็ได้มาจากสำนักกระบี่มาร
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าเขามาด้วยเรื่องใด?”
หลี่เทียนหยวนถามพลางขมวดคิ้ว
“ศิษย์ไม่ทราบขอรับ จ้าวอู๋จี๋กล่าวเพียงว่ามีเรื่องสำคัญต้องหารือกับประมุขหลี่ และต้องการพูดคุยต่อหน้าท่านด้วยตนเอง” ศิษย์เฝ้าภูเขาส่ายหน้า แสดงว่าไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ