ทว่าในชั่วขณะถัดมา เจียงเหิงก็ขมวดคิ้วอีกครั้ง
เพราะเมื่อสัมผัสนั้นค่อย ๆ ใกล้เข้ามา เขาก็รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าผู้มาเยือนไม่ใช่จ้าวเหวินหยวน แต่เป็นคนอื่น
ชั่วขณะหนึ่ง เจียงเหิงนึกอยากหันหลังจากไป ทว่ากลับชะงักลงเสียก่อน
“อย่าเพิ่งรีบร้อน รอดูสถานการณ์ก่อน”
เจียงเหิงสงบใจลง ตัดสินใจเฝ้าดูความเปลี่ยนแปลงอย่างเงียบ ๆ ก่อน
ต่อให้ผู้บำเพ็ญคนอื่นมาจริง ด้วยพลังของเขา หากคิดจะจากไป ก็ไม่มีใครขวางได้
เมื่อคิดเช่นนั้น สายตาของเขาก็จับจ้องขอบฟ้าอย่างสงบนิ่ง
ไม่นานนัก ก็มีแสงสายหนึ่งวูบไหว ก่อนเงาร่างสามสายจะค่อย ๆ ปรากฏขึ้นในสายตา
ผู้ที่เดินนำมาเป็นชายหนุ่มคนหนึ่ง ดูธรรมดาสามัญไร้จุดเด่น รอบกายไม่มีคลื่นพลังแม้แต่น้อย
เบื้องหลังเขายังมีสตรีงดงามอีกสองนาง คนหนึ่งราวกับเซียนสวรรค์เก้าชั้นฟ้า เลือนรางดุจอยู่เหนือโลกมนุษย์ ส่วนอีกคนอ่อนเยาว์งดงาม ประหนึ่งบุปผาที่ยังไม่ผลิบาน
ผู้ที่มาถึงก็คือหลี่เทียนหยวน เจียงเยว่หลี และมู่หรงหมิงเยว่
“เป็นพวกเจ้าเอง!”
เมื่อเห็นชัดว่าเป็นใคร เจียงเหิงก็ชะงักไปก่อนจะเผยสีหน้ายินดีสุดขีด
หลี่เทียนหยวนร่อนลงบนพื้นอย่างเชื่องช้า หรี่ตาเล็กน้อยแล้วมองเจียงเหิงอย่างเฉยชา “เป็นอย่างไรบ้าง คิดไม่ถึงใช่หรือไม่?”
“หึ ๆ! ข้าคิดไม่ถึงจริง ๆ ไม่คิดเลยว่าจ้าวเหวินหยวนจะไร้ความสามารถถึงเพียงนี้ แม้แต่เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ก็จัดการไม่ได้”
เจียงเหิงหัวเราะเย็นชา ไม่เพียงไม่แสดงความผิดหวัง กลับเผยรอยยิ้มออกมา