“ผู้อาวุโส! โปรดไว้ชีวิตด้วย!!” ราชันมารสามตาเป็นคนแรกที่พังทลาย เขาไม่สนใจศักดิ์ศรีของว่าที่จักรพรรดิ หรือบารมีของราชันมารอีกต่อไป
“ผู้น้อยเป็นผู้อาวุโสแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์มารฟ้าโยวหมิง! ขอผู้อาวุโสเห็นแก่มหาจักรพรรดิมารฟ้า โปรดละเว้นชีวิตผู้น้อยสักครั้ง! ผู้น้อยยินดีสาบานโลหิตต่อมารฟ้า ว่าชั่วชีวิตนี้จะไม่เป็นศัตรูกับคุณชายเย่อีก!!”
ท่านผู้ทรงเกียรติอู๋เฉินเองก็เอ่ยขึ้นอย่างยากลำบาก เสียงแหบพร่าแตกพร่า เปี่ยมด้วยคำวิงวอน “ผู้อาวุโส…วิถีกระบี่บรรลุถึงเทพ…ผู้น้อย…ยอมรับด้วยใจ…ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ต้าหลัวของข้า แม้ไม่มีมหาจักรพรรดิอยู่แล้ว…แต่…ศาสตราจักรพรรดิที่สืบทอดกันมาอย่าง ‘กระบี่สังหารเซียน’ ยังอยู่…ในตำหนักยังมีวิญญาณกระบี่โบราณหลับใหลอยู่ ขอผู้อาวุโส…โปรดเมตตา…ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ต้าหลัวยินดีชดใช้ความเสียหายทั้งหมดให้คุณชายเย่…และผูกมิตรกับผู้อาวุโส”
ท่านผู้ทรงเกียรติอัสนีทัณฑ์กระอักเลือด พลันรีบกล่าวตาม “ผู้อาวุโส! สายสืบทอดยอดเขาอัสนีสะเทือนแห่งตำหนักเทพอู๋จี๋ของข้า ยังมีลายจักรพรรดิที่ไม่สมบูรณ์ซึ่งจักรพรรดิอัสนีโบราณทิ้งไว้! อีกทั้งยังมีไมตรีกับจวนอัสนีโบราณ…พวกเรายินดีจ่ายทุกสิ่ง ขอเพียงผู้อาวุโสอภัยให้กับความผิดที่ล่วงเกินในครั้งนี้!”
แม้แต่เซียนหญิงชิงเวยผู้เย็นชาและโดดเดี่ยวที่สุด ยามนี้ก็ยังหน้าซีดเผือด แสงเซียนรอบกายสลายไปจนหมด เผยให้เห็นใบหน้างดงามล้ำเลิศแต่ซีดขาว นางเอ่ยเสียงสั่นเล็กน้อยว่า
“ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เหยาฉือ…ยินดีมอบ ‘แก่นเซียนเหยาฉือ’ สามหยดกับศาสตราสูงสุดหนึ่งชิ้น…เพื่อไถ่โทษต่อคุณชายเย่…และรับรองว่า…นับแต่นี้เป็นต้นไป ศิษย์เหยาฉือจะหลีกทางให้คุณชายเย่…สามช่วงก้าว…ขอผู้อาวุโส…ระงับโทสะ…”
ว่าที่จักรพรรดิทั้งสี่ เพื่อเอาชีวิตรอด ต่างไม่สนใจศักดิ์ศรีอีกต่อไป พากันตะโกนสุดเสียงถึงรากฐานและไพ่ตายอันแข็งแกร่งที่สุดของขุมกำลังเบื้องหลัง ถ้อยคำเต็มไปด้วยการอ้อนวอนและวิงวอน หวังเพียงให้อีกฝ่ายเกิดความกริ่งเกรงขึ้นมาบ้าง จะได้แลกกับโอกาสรอดเพียงริบหรี่