“โอสถเซียนอมตะ ดอกไม้แห่งปรภพ?”
ไท่เสวียนเจินเหรินเบิกตากว้างแทบถลน แววตาฉายความตื่นตะลึงอย่างยิ่ง
เหตุใดดอกไม้แห่งปรภพจึงมาอยู่บนยอดเขากระบี่หลิงอวิ๋นได้?
หลายวันก่อนเกิดเหตุการณ์ใหญ่ขึ้นในจงโจว มหาจักรพรรดิอมตะพิโรธเกรี้ยวกราด ยอดฝีมือระดับมหาอำนาจนับร้อยคนต้องสิ้นชีพ สาเหตุเป็นเพราะดอกไม้แห่งปรภพบนภูเขาเทพอมตะสูญหายไป
ในฐานะประมุขแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์หลิงเซียว เขามีข่าวสารกว้างขวาง ย่อมรู้เรื่องนี้เป็นธรรมดา
ตลอดหลายวันที่ผ่านมา มหาจักรพรรดิอมตะพลิกค้นทั่วทั้งจงโจวจนแทบพลิกแผ่นดิน แต่ก็ยังหาร่องรอยของดอกไม้แห่งปรภพไม่พบ
ใครจะคิดว่าบัดนี้กลับได้เห็นมันอยู่ที่นี่
เขาย่อมรู้ดีถึงสรรพคุณของโอสถเซียนอมตะ มันเป็นสมบัติล้ำค่าที่ฝืนลิขิตฟ้า สามารถทำให้ผู้คนกลับมามีชีวิตอีกครั้งได้ สำหรับผู้บำเพ็ญทุกคนแล้ว นับว่าล้ำค่าอย่างยิ่ง
การมีสมบัติเช่นนี้อยู่ย่อมสำคัญต่อดินแดนศักดิ์สิทธิ์หลิงเซียวอย่างยิ่ง
อย่างไรเสีย บัดนี้ผู้อาวุโสสูงสุดหลายท่านในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ก็ใกล้สิ้นอายุขัยแล้ว หากมีโอสถเซียนอมตะช่วยยืดอายุขัยออกไปอีกนับพันปี โอกาสทะลวงสู่ขั้นมหาจักรพรรดิก็จะเพิ่มขึ้นอย่างมาก
เมื่อคิดถึงตรงนี้ แววตาของไท่เสวียนเจินเหรินก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้น
“เป็นอย่างไรบ้าง ท่านประมุข โอสถเซียนอมตะนับเป็นของดีหรือไม่?”
หลี่เทียนหยวนเห็นไท่เสวียนเจินเหรินตื่นเต้นอย่างยิ่ง จึงยิ้มเอ่ยถาม