“ผู้อาวุโส เชิญ!”
หลี่เทียนหยวนประคองถ้วยชาขึ้นมาถ้วยหนึ่ง แล้วยื่นให้หวังฉางเซิง ใบหน้าประดับรอยยิ้มบางเบา
“ดี!”
หวังฉางเซิงรับน้ำชาแห่งการหยั่งรู้มา ราวกับกำลังประคองสมบัติล้ำค่าหายาก เขาพินิจดูอย่างละเอียดครู่หนึ่ง ก่อนหลับตาลงแล้วค่อย ๆ ลิ้มรส
ชั่วพริบตา ความหวานชื่นใจสายหนึ่งก็ไหลจากปลายลิ้นลงสู่ลำคอ รูขุมขนทั่วร่างพลันผ่อนคลาย ราวกับได้อยู่ท่ามกลางสายลมอุ่นของฤดูใบไม้ผลิ
ไม่นานนัก เขาก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ในดวงตาทอประกายเจิดจ้า ราวกับมองทะลุม่านหมอกชั้นแล้วชั้นเล่า จนเข้าถึงแก่นแท้
“ยอดเยี่ยม! ยอดเยี่ยม!”
“น้ำชาแห่งการหยั่งรู้สมคำร่ำลือจริง ๆ ถึงกับทำให้มหาวิถีที่ข้าสิ้นหวังจะหยั่งถึงมานานหลายปี เริ่มมีร่องรอยคลายตัวขึ้นมาเล็กน้อย”
หวังฉางเซิงทอดถอนใจ สีหน้าเปี่ยมสุข
แม้เขาจะเป็นยอดฝีมือที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดแห่งวิถีเซียนมานานแล้ว แต่ก็ยังปรารถนาจะยกระดับขอบเขตพลังขึ้นไปอีก
สรรพคุณของน้ำชาแห่งการหยั่งรู้ซึ่งเป็นโอสถเซียนชั้นยอดนี้ นับเป็นยาชั้นเลิศที่ช่วยให้ผู้บำเพ็ญตบะระดับสูงอย่างเขาหยั่งรู้มหาวิถีได้รวดเร็วยิ่งขึ้น
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาเดินทางมาไกล ครุ่นคิดอย่างหนักอยู่เสมอ แต่กลับไม่พบหนทาง ครั้นได้จิบน้ำชาแห่งการหยั่งรู้ถ้วยนี้ ก็พลันกระจ่างแจ้ง ราวกับคลำพบกำแพงขวางกั้นนั้นได้เลือนราง
“ยินดีกับผู้อาวุโสด้วย! ขอแสดงความยินดีกับผู้อาวุโส!”
หลี่เทียนหยวนกล่าวแสดงความยินดีได้อย่างเหมาะเจาะ ก่อนเอ่ยพร้อมรอยยิ้มว่า “ในเมื่อน้ำชาแห่งการหยั่งรู้มีประโยชน์ต่อการฝึกฝนของผู้อาวุโส หากไม่รังเกียจ ก็เด็ดกลับไปสักหน่อยเถิดขอรับ”