“รู้หรือไม่ว่าชายหนุ่มคนนั้นเป็นใคร ถึงได้กล้าสังหารคนของภูเขาหมื่นปีศาจ?”
บุตรเทพปีศาจสวรรค์สูดหายใจลึก ข่มกลั้นโทสะในใจ ก่อนเอ่ยเสียงเย็นชา
ใบหน้าของเขาปรากฏรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม แววตาทอประกายจิตสังหารเข้มข้น
“เรียนบุตรเทพ พวกเราส่งคนไปสืบมาแล้ว ชายหนุ่มผู้นั้นเป็นผู้บำเพ็ญอิสระ ไม่ทราบที่มา อีกทั้งพลังลึกล้ำจนยากหยั่งถึง พวกข้าน้อยจึงไม่กล้ากล่าวส่งเดช” ชายชราผู้นั้นกล่าวอย่างระมัดระวัง
“บัดซบ ไม่ว่ามันจะเป็นใคร ต้องตามหาตัวให้พบให้ได้”
บุตรเทพปีศาจสวรรค์แค่นเสียงเย็นชา รอบกายแผ่จิตสังหารเย็นเยียบ
ศิลาจารึกฟ้าดินนี้เป็นมรดกตกทอดของมหาจักรพรรดิแห่งภูเขาหมื่นปีศาจ สำคัญต่อเขายิ่งนัก บัดนี้กลับถูกผู้อื่นช่วงชิงไป เขาจะกล้ำกลืนความแค้นนี้ได้อย่างไร?
ขณะที่เขากำลังครุ่นคิด จู่ ๆ กลิ่นอายประหลาดสายหนึ่งก็แผ่ออกมาจากเรือนหลังหนึ่งที่อยู่ติดกัน
หืม?
กลิ่นอายนี้คล้ายเจตจำนงมหาจักรพรรดิ
หรือว่าศิลาจารึกฟ้าดินแผ่นนั้นจะอยู่ใกล้ ๆ?
ชั่วขณะนั้น รูม่านตาของบุตรเทพปีศาจสวรรค์หดวูบ
“บุตรเทพ เป็นอะไรไปหรือขอรับ?”
ชายชราที่อยู่ข้าง ๆ สังเกตเห็นความผิดปกติของบุตรเทพปีศาจสวรรค์ จึงรีบเอ่ยถาม
“ข้าสัมผัสได้ว่าศิลาจารึกฟ้าดินแผ่นนั้นน่าจะอยู่ในเรือนข้าง ๆ” บุตรเทพปีศาจสวรรค์กล่าว
“อยู่ข้าง ๆ หรือขอรับ? บุตรเทพสัมผัสผิดไปหรือไม่ ศิลาจารึกฟ้าดินจะไปอยู่ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ถานไถได้อย่างไร?” ชายชราขมวดคิ้ว
“ไม่มีทางผิด กลิ่นอายของมหาจักรพรรดิเก้าศักดิ์สิทธิ์ ข้าคุ้นเคยเป็นอย่างดี ไม่มีทางสัมผัสผิดแน่” บุตรเทพปีศาจสวรรค์กล่าวอย่างมั่นใจ