“หึ! แรงกดดันแค่นี้ ไม่เห็นจะเท่าไร!”
หลงอ้าวเทียนแค่นเสียงเย็นชา แววตาฉายประกายกร้าว เขาก้าวขึ้นไปเบื้องหน้าทีละก้าว
เป้าหมายของเขาชัดเจนยิ่ง นั่นคือชิงคืนกลิ่นอายแห่งวาสนาที่เย่เฉินชิงไป ทั้งยังหมายยึดกลิ่นอายแห่งวาสนาทั้งหมดบนบันไดสู่สวรรค์มาไว้ในครอบครอง
เมื่อเหล่าอัจฉริยะรุ่นเยาว์เห็นหลงอ้าวเทียนพุ่งขึ้นไปแล้ว ต่างก็กัดฟันแน่น อดกลั้นความเจ็บปวดทั่วกาย ก่อนทะยานขึ้นบันไดสู่สวรรค์ตามไป
พวกเขารู้ดีว่าหากถูกหลงอ้าวเทียนทิ้งห่าง ย่อมเสียเปรียบ จึงไม่กล้ารั้งรออีกต่อไป ต่างเร่งปลดปล่อยพลังทั้งหมดเพื่อแย่งชิงกลิ่นอายแห่งวาสนา
เมื่อเห็นทุกคนพุ่งไปยังบันได เย่เฉินก็ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ร่างไหววูบ มุ่งตรงไปยังกลิ่นอายแห่งวาสนาสายหนึ่งเบื้องหน้า
ยิ่งขึ้นไปสูง แรงกดดันจากมหาจักรพรรดิก็ยิ่งรุนแรง ทว่าคุณภาพของกลิ่นอายแห่งวาสนาก็ยิ่งดีขึ้นเช่นกัน บัดนี้ ในสายตาของเขามีเพียงกลิ่นอายแห่งวาสนา อีกทั้งยังมีเคล็ดอักษรสิงที่อาจารย์ถ่ายทอดให้ติดตัว จึงไม่หวั่นเกรงแรงกดดันจากมหาจักรพรรดิเหล่านี้แม้แต่น้อย
เย่เฉินเหยียบขึ้นบันไดสู่สวรรค์ โคจรเคล็ดอักษรสิง ความเร็วของเขาพลันพุ่งขึ้นถึงขีดสุด
เงาร่างของเขาราวกับลำแสงสายหนึ่ง เคลื่อนวูบไปมาบนบันไดสู่สวรรค์อย่างรวดเร็ว ทิ้งเงาติดตามไว้เป็นสาย
ทุกครั้งที่เหยียบขึ้นบันไดอีกขั้น แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวจากมหาจักรพรรดิก็ถาโถมเข้าหาเขาดั่งคลื่น ทว่าภายใต้การคุ้มกันของมหาคัมภีร์ดารารอบฟ้าที่เขาวางไว้ล่วงหน้า แรงกดดันนั้นกลับไม่อาจส่งผลต่อเขาได้แม้แต่น้อย