หลังจากวิญญาณตกค้างของจักรพรรดิสวรรค์ไท่หยวนกลืนกินมหาจักรพรรดิเทียนอวี่แล้ว ความโอหังของเขาก็ยิ่งกำเริบ ทั่วทั้งตำหนักไท่หยวนราวกับสั่นสะเทือนอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา สายตาเปี่ยมแรงกดดันคู่นั้นดุจคมมีดสองเล่ม พุ่งตรงเข้าใส่เย่เฉิน ราวกับเย่เฉินเป็นปลาเนื้อบนเขียงที่ปล่อยให้เขาเชือดเฉือนได้ตามใจ
“มดปลวก การดิ้นรนของเจ้าจบลงเพียงเท่านี้”
วิญญาณตกค้างของจักรพรรดิสวรรค์ไท่หยวนเอ่ยเสียงเย็นชา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและดูแคลน ราวกับในสายตาของเขา เย่เฉินเป็นเพียงแมลงตัวจ้อยที่ไร้ความสำคัญ “จงมอบทุกสิ่งของเจ้าให้ข้า เพื่อเติมเต็มหนทางคืนชีพของจักรพรรดิผู้นี้ นี่คือคุณค่าสูงสุดในชีวิตของเจ้า”
กล่าวจบ วิญญาณตกค้างของจักรพรรดิสวรรค์ไท่หยวนค่อย ๆ ยกมือขวาขึ้น มือข้างนั้นราวกับแบกรับน้ำหนักของฟ้าดิน ทุกอิริยาบถแผ่บารมีอันชวนให้ผู้คนหวาดหวั่น
ที่ปลายนิ้วของเขา แสงดำจุดหนึ่งค่อย ๆ ปรากฏขึ้น แสงดำนี้แตกต่างจากแสงทองแห่งวิชาฟันเซียนก่อนหน้าอย่างสิ้นเชิง มันลึกล้ำและเงียบงัน ราวกับความว่างเปล่าอันเป็นที่สุดก่อนจักรวาลถือกำเนิด หรือแก่นแห่งความสิ้นหวังที่ควบแน่นขึ้นหลังฟ้าดินกลับคืนสู่ความว่างเปล่า
ทันทีที่มันปรากฏ แสงสว่างทั่วทั้งตำหนักไท่หยวนก็มืดหม่นลงฉับพลัน ราวกับแสงทั้งหมดถูกแสงดำจุดนั้นกลืนกิน ไม่เพียงเท่านั้น มิติดูเหมือนเริ่มบิดเบี้ยว พื้นที่เคยราบเรียบปรากฏรอยแยกขึ้นเป็นสาย ๆ แสงประหลาดแผ่ออกมาจากรอยแยก ราวกับทอดสู่หุบเหวไร้สิ้นสุด
กระแสเวลายังเชื่องช้าลงอย่างผิดปกติ ทุกวินาทีราวกับถูกยืดออกนับไม่ถ้วน ทำให้รู้สึกราวกับกำลังอยู่ในโลกที่หยุดนิ่ง