“เงาแห่งจิตเดิมแท้...?” ลี่เฟยอวี่หอบหายใจอย่างหนัก เค้นคำพูดออกมาผ่านไรฟัน
ด่านแรกนี้กลับเป็นการเอาชนะอีกคนหนึ่ง หรืออาจเป็น “ตัวเอง” ที่แข็งแกร่งยิ่งกว่า!
“ภาพสะท้อน” ที่จำลองวิถีบำเพ็ญของตนได้อย่างสมบูรณ์เช่นนี้ น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าศัตรูภายนอกใด ๆ!
เพราะไม่มีทางคาดเดาได้ว่ามันจะใช้กระบวนท่าไม้ตายใดของตน อีกทั้งมันยังมีประสบการณ์ต่อสู้กับศัตรูทั้งหมดของตน แต่กลับสลัดอารมณ์และความหวาดกลัวของมนุษย์ทิ้งไปจนสิ้น
รูม่านตาของลี่เฟยอวี่หดวูบ หัวใจแทบหยุดเต้น
เงาร่างนั้นยืนถือกระบี่อยู่ รอบกายแผ่ไอปีศาจเย็นเยียบ ราวกับกระจกมารที่สะท้อนส่วนลึกของวิญญาณ ชวนให้ขนลุกซู่
เงาร่างนั้นไม่เอ่ยถ้อยคำใด ไม่คิดหยั่งเชิง จู่ ๆ ก็เปิดฉากโจมตี
วิชาก้าวเท้าที่มันใช้คือ “ก้าวเงามายามารสวรรค์” อันเป็นวิชาที่สร้างชื่อให้ลี่เฟยอวี่ ทว่ามันกลับรวดเร็วยิ่งกว่า ราวสายฟ้าฟาด
ทุกย่างก้าวจะก่อเกิดเงาติดตามเก้าสายจากทิศทางต่าง ๆ พร้อมกัน แยกไม่ออกว่าเงาใดจริงหรือเท็จ พุ่งเข้าสังหารอย่างดุดัน เสียงปราณกระบี่ที่ฉีกอากาศดังแสบแก้วหู
“รวดเร็วถึงเพียงนี้เชียว!”
ลี่เฟยอวี่รู้สึกหนังศีรษะชาวาบ ในชั่วขณะคับขัน กระบี่ศึกมารสวรรค์ในมือพลันส่งเสียงกระบี่กรีดร้องอย่างเป็นสัญชาตญาณ จากนั้นเขาก็ใช้ “เจ็ดสังหารมารสวรรค์ ทำลายลวงตา”
เขาฝืนรวบรวมสมาธิ ปลายกระบี่ปะทุประกายมารมืดมิดถึงขีดสุด ก่อนระเบิดออกในพริบตา แปรเป็นวังวนปราณกระบี่เล็กจิ๋วนับไม่ถ้วน พุ่งเข้าใส่แสงกระบี่ทั้งเก้าสายที่ดุจอสรพิษ ท่านี้คือกระบวนท่าสังหารที่เขาใช้ทำลายภาพลวงตาและแทงตรงสู่แก่นแท้
เสียงระเบิดกึกก้องดังสนั่น ไอปีศาจปั่นป่วนรุนแรง ปราณกระบี่แตกสลาย เศษมิติปลิวว่อนออกไปทั่วราวเศษแก้ว
ลี่เฟยอวี่ครางฮึด มือที่จับกระบี่สั่นสะเทือนอย่างหนัก ร่างทั้งร่างถูกกระแทกจนลอยถอยไปกว่าสิบจั้ง แขนข้างที่ถือกระบี่ชาจนแทบไร้ความรู้สึก