ครืน ๆ ๆ—!!!
ท่ามกลางเสียงกึกก้องทุ้มต่ำประหนึ่งดังมาจากยุคบรรพกาล บานประตูมหึมาของตำหนักดาราซึ่งสูงถึงร้อยจั้งและหนักอึ้งยิ่ง ในที่สุดก็เปิดออกอย่างเชื่องช้าไปยังสองฟาก!
เบื้องหลังช่องประตูมิใช่ความหรูหราทองอร่ามอย่างที่จินตนาการไว้ หากเป็นปราณความโกลาหลสีเทาหม่นที่โหมซัดม้วนตลบ! ท่ามกลางความโกลาหล ยังมีแสงดาราพร่างพรายดุจเพชรส่องวูบวาบอยู่เป็นจุด ๆ กลิ่นอายต้นกำเนิดดวงดาวบรรพกาลอันบริสุทธิ์ยิ่ง ราวกับมาจากยุคแรกเริ่มแห่งฟ้าดิน ผสานกับคลื่นพลังของเศษเสี้ยวโลกอันไพศาล ถาโถมเข้าหาผู้คนประหนึ่งกระแสน้ำหลากทะลักเขื่อน!
เพียงสูดหายใจเข้าไปครั้งเดียว ทุกคนก็รู้สึกได้ว่าคอขวดแห่งการบำเพ็ญเริ่มคลายตัว วิญญาณและจิตใจปลอดโปร่ง!
“เปิดแล้ว!”
“สวรรค์! กลิ่นอายต้นกำเนิดบริสุทธิ์ยิ่งนัก!”
“บุกเข้าไป! วาสนาอยู่ข้างใน!”
ชั่วขณะนี้ พันธสัญญาทั้งปวงและความยับยั้งชั่งใจทั้งหลายถูกโยนทิ้งไว้เบื้องหลัง!
ความปรารถนาอันแรงกล้าต่อวาสนากลืนกินสติสัมปชัญญะของทุกคนในพริบตา!
ไม่รู้ว่าใครเป็นคนลงมือก่อน เงาร่างสายแล้วสายเล่ากลายเป็นลำแสงเจิดจ้า ประหนึ่งแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ พุ่งทะยานเข้าใส่ประตูตำหนักที่เพิ่งเปิดออกและมีความโกลาหลหมุนวนอยู่เบื้องหน้าอย่างบ้าคลั่ง!
ภายใต้การคุ้มกันของตี้ซื่อเทียน เจียงหลานพุ่งเข้าไปเป็นคนแรก
จี๋ฉางคง กู่เฉินซา และคนอื่น ๆ ก็ไม่ยอมรั้งท้ายแม้แต่น้อย
เจียงเยว่หลีเก็บกระถางดาราทะลวงฟ้าที่แสงหม่นลงเล็กน้อยกลับไป แววตาเคร่งขรึม นางมิได้พุ่งนำหน้าในทันที หากโคจรเคล็ดอักษรสิง แปรเป็นเงากระบี่ที่แทบสังเกตไม่เห็น ลอบปะปนไปกับฝูงชนแล้วทะยานเข้าไปในตำหนัก