การกระทำอันบ้าคลั่งของหลงอ้าวเทียนประหนึ่งก้อนหินยักษ์ร่วงลงสู่ผืนน้ำนิ่ง ก่อคลื่นยักษ์ซัดกระหน่ำเป็นพันชั้น!
กู้จิ่วเกอมองหลงอ้าวเทียนที่กำลังหยั่งรู้มรดกจักรพรรดิสวรรค์ภายในศิลาจารึกสวรรค์ ณ สายธารสีเงิน เขาไม่ยินยอมให้หลงอ้าวเทียนครอบครองมรดกบนยอดสูงสุดของศิลาจารึกสวรรค์แต่เพียงผู้เดียว หากอีกฝ่ายทำสำเร็จ ตนก็ยิ่งไม่อาจต่อกรกับเขาได้
“หึ หลงอ้าวเทียน คิดว่าเจ้าจะครองความเป็นหนึ่งได้หรือ? ไม่ง่ายเช่นนั้นหรอก!” กู้จิ่วเกอแค่นเสียงเย็นชา เผยแววอำมหิตวูบหนึ่งบนใบหน้า
เขารีบหยิบเม็ดยาเม็ดหนึ่งออกจากแหวนเก็บของ
เม็ดยานี้มีขนาดเพียงลูกตามังกร ทั่วทั้งเม็ดไร้แสงสี คล้ายกลืนกินแสงสว่างรอบด้านไปจนสิ้น ทว่าลึกเข้าไปในความโกลาหล กลับมีแสงอักขระเจ็ดสีแตกต่างกันหมุนเวียนและดับสูญอยู่ราง ๆ แผ่กลิ่นอายพิสดารประหนึ่งจะช่วงชิงความอัศจรรย์แห่งฟ้าดิน
—โอสถชิงฟ้า!
โอสถลับต้องห้ามของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่ซวี!
ได้มาจากซากโบราณแห่งยุคบรรพกาลด้วยวาสนาอันยิ่งใหญ่ วิธีหลอมสูญหายไปนานแล้ว! โอสถนี้มีฤทธิ์รุนแรงไร้ผู้ใดเทียบ เมื่อกินเข้าไปจะจุดศักยภาพส่วนลึกที่สุดของร่างกายได้อย่างฝืนบังคับ เพิ่มพูนความเข้าใจ จิตวิญญาณ และพละกำลังอย่างน่าสะพรึงในช่วงเวลาสั้น ๆ ชี้ตรงไปยังต้นกำเนิดแห่งวิถีสวรรค์!
“รากฐานเสียหายแล้วอย่างไร? อายุขัยลดฮวบแล้วอย่างไร? วันนี้ไม่สู้ วันหน้าก็ไม่มีอีกแล้ว!”
กู้จิ่วเกอรู้ดีว่าโอสถชิงฟ้าบั่นทอนรากฐาน แม้จะกระตุ้นศักยภาพและพลังการหยั่งรู้ได้ชั่วคราว ทว่าขณะนี้เขาไม่อาจใส่ใจเรื่องเหล่านั้นได้อีก จึงกัดฟันกลืนเม็ดยาลงไป
“ตูม!”
เม็ดยาละลายทันทีเมื่อเข้าปาก!
ชั่วพริบตา กระแสความร้อนพลุ่งพล่านไปทั่วร่าง ดวงตาของเขาแดงก่ำ ลมปราณบนกายเริ่มพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว
“ข้าจะดูให้เห็นกับตา ว่าวิญญาณมังกรของเจ้าร้ายกาจกว่า หรือโอสถชิงฟ้าของข้าแข็งแกร่งกว่า!”