นครอวี้เทียนเงียบงันราวกับสุสาน ต่อเนื่องยาวนานถึงสิบกว่าลมหายใจ
จากนั้นก็พลันระเบิดความโกลาหล ราวกับมีน้ำเย็นสาดลงในกระทะน้ำมันเดือด!
“ไป...ไปแล้ว! ตัวตนผู้นั้นพาเย่เฉินกับเซี่ยหานอีไปแล้ว!”
“สวรรค์! วันนี้ข้าเห็นอะไรกันแน่? เพียงดีดนิ้วก็สังหารว่าที่จักรพรรดิทั้งหก ยกมือสร้างยอดฝีมือขั้นปราชญ์แท้สูงสุดขึ้นมาคนหนึ่ง นี่...นี่มันตำนานชัด ๆ!”
“เร็วเข้า! รีบส่งข่าวกลับไป! ฟ้าของนครอวี้เทียนถล่มแล้ว! ไม่สิ ฟ้าของเขตดาราจื่อเวยทั้งเขตกำลังจะเปลี่ยนไป!”
“ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ทั้งหกไม่มีทางยอมเลิกราแน่! นี่เป็นความแค้นเลือดที่ไม่มีวันเลิกรากันได้!”
“หนีเร็ว! ที่นี่ไม่ควรอยู่นาน! หากความโกรธของตัวตนผู้นั้นยังไม่มอดลง แล้วลามมาถึงพวกเรา...”
เสียงอุทาน เสียงกรีดร้อง และเสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังระงม แสงจากหยกส่งข่าวนับไม่ถ้วนสว่างวาบขึ้นพร้อมกัน กลืนกินนครอวี้เทียนที่พังทลายลงในพริบตา เหล่าผู้บำเพ็ญต่างหนีตายราวกับฝูงนกแตกตื่น ขับเคลื่อนแสงหลบหนีทะยานออกจากนครซึ่งเพิ่งเป็นประจักษ์พยานต่อการล่มสลายของว่าที่จักรพรรดิและการถือกำเนิดของปาฏิหาริย์แห่งนี้ เกรงว่าหากช้าไปเพียงก้าวเดียวจะถูกพายุอันน่าสะพรึงกลัวที่กำลังจะมาถึงกลืนกิน
ข่าวแพร่กระจายไปทั่วทุกมุมของเขตดาราจื่อเวยด้วยความเร็วอันน่าสะพรึงกลัวเหนือกว่าแสง ผ่านค่ายกลส่งข่าว ของวิเศษลับ และการบอกเล่าปากต่อปาก ราวกับเถาวัลย์ที่แตกแขนงเติบโตอย่างบ้าคลั่ง!
หลี่เทียนหยวนพาเย่เฉินกับเซี่ยหานอี ศิษย์ใหม่ที่เพิ่งรับมา ก้าวออกไปหนึ่งก้าว มิติแปรผัน ทิวทัศน์รอบกายพร่าเลือนและเปลี่ยนแปลงในพริบตา ซากปรักหักพังของนครอวี้เทียน เสียงโศกคร่ำครวญจากโลหิตจักรพรรดิที่ยังไม่สลาย และสายตานับไม่ถ้วนซึ่งปะปนด้วยความหวาดกลัว ความเคารพ ความอิจฉา และความริษยา ล้วนถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง
เพียงชั่วพริบตา ทั้งสามก็ข้ามผ่านธารดาราอันไร้สิ้นสุด รอบกายไม่ใช่นครที่พังทลายอีกต่อไป หากเป็นปราณวิญญาณฟ้ากำเนิดที่เข้มข้นจนแทบสลายไม่ออก กับกลิ่นอายแห่งมรรคาอันกว้างใหญ่ไพศาลที่โถมเข้าปะทะ