แสงจันทราสาดราวน้ำตก ชำระล้างสิ่งชั่วร้ายทั้งปวง
ถานไถเสินซียืนเดียวดายอยู่กลางห้วงมิติ อาภรณ์วังสีเรียบหรูสะอาดปราศจากฝุ่นผง ราวกับผู้ที่เพิ่งสลายการโจมตีประสานของค่ายกลสังหารทั้งสามอย่างง่ายดายมิใช่นาง แสงเจ็ดสีที่หมุนวนรอบกายผสานกับแสงจันทราแห่งไท่อิน ก่อเกิดเป็นภาพอัศจรรย์นานัปการ ทั้งราชันเซียนเยือนเก้าสวรรค์เพื่อแสดงธรรม หงส์เทพฟื้นคืนชีพจากกองเพลิง และโลกสามพันใบเกิดดับอยู่ระหว่างปลายนิ้ว
ความสงบนิ่งและความเย็นชานี้ กลับชวนให้ผู้คนหวาดหวั่นยิ่งกว่าอานุภาพอันโอ้อวดใด ๆ
“นาง...นางยังไม่ได้ใช้กำลังทั้งหมดเลย!”
มือที่จักรพรรดิมังกรกำง้าวมังกรป่าสั่นเทา มิใช่เพราะหวาดกลัว หากเป็นเพราะโทสะและความสิ้นหวังที่ฝังลึกถึงกระดูก ค่ายกลสังหารไร้เทียมทานซึ่งรวมรากฐานของสามฝ่าย โดยมีศาสตราจักรพรรดิห้าชิ้นเป็นแกนกลาง กลับยังบีบให้อีกฝ่ายต้องใช้พลังที่แท้จริงไม่ได้ด้วยซ้ำหรือ?
ช่องว่างนี้ช่างห่างชั้นกันเกินไป!
“ประคองค่ายกลไว้! แม้นางจะแข็งแกร่ง แต่การคงเขตแดนเช่นนี้ไว้ย่อมสิ้นเปลืองพลังมหาศาล พวกเรามีศาสตราจักรพรรดิหนุนเสริม ค่ายกลหมุนเวียนไม่รู้จบ ต่อให้ใช้พลังถ่วงเวลา ก็ยังผลาญนางจนตายได้!” เสียงประมุขดินแดนศักดิ์สิทธิ์มารฟ้าดังผ่านหมอกมารมา แฝงความแหบพร่าที่แทบจับไม่ได้
เขาเองก็สะท้านใจ แต่ยิ่งไม่ยินยอม
หากล่าถอยในวันนี้ ดินแดนศักดิ์สิทธิ์มารฟ้าคงเสียหน้าอย่างยับเยิน และเขาในฐานะประมุขก็จะสูญสิ้นบารมี
“ถูกต้อง! เร่งค่ายกลต่อไป ดูซิว่านางจะทนได้ถึงเมื่อใด!”
ชายฉกรรจ์ซึ่งเป็นร่างแปลงของราชันหมื่นปีศาจคำราม ดวงตาแดงก่ำ กองทัพปีศาจใต้บัญชาสูญเสียอย่างหนัก ความแค้นนี้ก่อขึ้นแล้ว มีเพียงสู้ตายจนถึงที่สุดเท่านั้น
“ค่ายกลหมื่นมังกร จงหมุน!”
“เทพอสูรมารฟ้า จงกัดกร่อน!”
“หมื่นปีศาจกลืนสวรรค์ จงหลอม!”
ค่ายกลสังหารทั้งสามเริ่มหมุนเวียนอีกครั้ง คราวนี้มันโหมกระหน่ำยิ่งกว่าเดิม เหล่าว่าที่จักรพรรดิผู้ควบคุมค่ายกลต่างมีสีหน้าเหี้ยมเกรียม ยอมเผาผลาญแก่นโลหิต หลั่งกฎเกณฑ์ของตนเข้าสู่จุดศูนย์กลางค่ายกลอย่างบ้าคลั่ง
“หึ่ง ๆ ๆ—”