“สมแล้วที่เป็นผลเซียนชั้นยอด มูลค่าสูงลิบลิ่ว! รู้สึกว่าโชคชะตาของข้าดีขึ้นไม่น้อยเลย!”
เย่เฉินจุปาก สีหน้าพึงพอใจในตัวเองอย่างยิ่ง
เขาหยิบผลดาราอีกลูกขึ้นมา ผลไม้นั้นดูราวกับย่อห้วงดาราอันเจิดจรัสไว้บนฝ่ามือ แล้วกัดกินอย่างไม่เกรงใจเช่นเดิม
รสชาติของผลดารานี้แปลกใหม่กว่าเดิม เมื่อเข้าปากก็เย็นชื่นและหวานละมุน จากนั้นพลังแสงดาวละเอียดนับไม่ถ้วนพลันระเบิดออกในปาก ไหลลงตามลำคอ ก่อนแทรกซึมเข้าสู่เส้นลมปราณและกระดูกอย่างรวดเร็ว
ทุกครั้งที่เคี้ยวราวกับกำลังดูดซับแสงดาว ร่างกายพลันโปร่งใสขึ้น และสัมผัสเชื่อมโยงกับห้วงสุญญากาศโดยรอบแน่นแฟ้นขึ้นเล็กน้อย
“อืม อร่อย! ไม่ได้กินของอร่อยเช่นนี้มานานแล้ว”
เย่เฉินเคี้ยวคำโตอย่างเอร็ดอร่อย พลางไม่ลืมออกความเห็นถึงรสชาติ “มาเที่ยวจวนเซียนไท่หยวนคราวนี้ เรื่องอื่นข้าพูดไม่ได้ แต่เรื่องได้ลิ้มรสของดีนี่ถือว่าคุ้มแล้ว!”
เขานั่งขัดสมาธิอยู่ตรงมุมหนึ่งของวิหารใหญ่เก่าแก่โอ่อ่า เสพสุขกับผลเซียนชั้นยอดมูลค่าสูงลิบลิ่ว แก้มตุ่ยเพราะอมอาหารไว้เต็มปาก ดูสบายอกสบายใจอย่างยิ่ง
ราวหนึ่งก้านธูปผ่านไป มิติภายในท้องพระโรงพลันสั่นไหวอย่างประหลาด ราวกับผิวน้ำในทะเลสาบสงบนิ่งถูกก้อนหินกระทบ จนเกิดระลอกคลื่นซ้อนกันเป็นชั้น ๆ
หึ่ง—!
จากนั้นเงาร่างหนึ่ง สองร่าง สามร่าง... ทั้งหมดเจ็ดร่างก็ปรากฏขึ้นตรงปากทางเข้าท้องพระโรงอันว่างเปล่าต่อเนื่องกัน ราวกับถูกมิติคายออกมาอย่างฝืนกระชาก แต่ละคนดูสะบักสะบอมอยู่บ้าง