“ศิษย์น้อง ยอมแพ้เสียเถอะ!”
หลิ่วหรูเยียนกล่าวเสียงเย็นชา “ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ภูเขาหมื่นปีศาจยังมีว่าที่จักรพรรดิอีกสามคนและราชันสวรรค์อีกหลายคน ต่อให้เจ้าดิ้นรนอย่างไรก็ไร้ประโยชน์”
ถ้อยคำของนางดังก้องไปทั่วดินแดนศักดิ์สิทธิ์ถานไถ ถ่ายทอดถึงหูทุกคนอย่างชัดเจน ชวนให้ขนลุกซู่
“ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ถานไถของข้าจะยอมจำนนไปไย! พวกเราขอตายดีกว่ายอมแพ้!”
“ถูกต้อง! ต่อให้ต้องตายในการต่อสู้ก็ไม่มีวันยอมแพ้ ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ถานไถจะมีคนขี้ขลาดรักตัวกลัวตายได้อย่างไร?”
เหล่าศิษย์แห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ถานไถพากันคำรามด้วยโทสะ แต่ละคนกล่าวอย่างหนักแน่นหมายปกป้องดินแดนศักดิ์สิทธิ์ถานไถจนตัวตาย
“ฮ่า ๆ ช่างโง่เขลานัก! เจ้าพวกไร้ค่านี่จะสู้กับพวกเราได้อย่างไร? รอให้พวกเจ้าตายกันหมดแล้ว ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ถานไถก็ต้องตกอยู่ในมือพวกเราอยู่ดี”
ปีศาจตนหนึ่งซึ่งมีพลังระดับราชันสวรรค์แสยะยิ้มกริ่ม มันกางปีกทั้งสองข้าง ขนปีกสะท้อนประกายเย็นเยียบ คมกริบยิ่งนัก ก่อนโถมเข้าโจมตีเหล่าศิษย์แห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ถานไถ เพียงกระพือปีกก็พลันก่อเกิดพายุคลั่งราวคลื่นยักษ์ ฟาดฟันลงมาดุจดาบสวรรค์ หนักหน่วงทรงพลัง
“ครืน ๆ ๆ...”
ชั่วพริบตา ศิษย์แห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ถานไถหลายร้อยคนก็ระเบิดเป็นหมอกโลหิตปกคลุมทั่วฟ้า งดงามโศกสลดจนบาดตา
“เดรัจฉาน! เจ้ากล้าดีอย่างไร!”
มหาจักรพรรดิถานไถกัดฟันกรอด ใบหน้าโฉมงามไร้ผู้เทียบเปี่ยมด้วยโทสะ ดวงตาทั้งสองแดงก่ำ ประหนึ่งมีเพลิงโกรธโหมลุกพร้อมปะทุออกมา
ทว่านางกลับไร้หนทางขัดขวาง ได้แต่ทอดมองศิษย์แห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ถานไถล้มตายไปต่อหน้าต่อตา