มู่หรงหมิงเยว่ เจียงเยว่หลี เย่เฉิน และเซี่ยหานอียืนเคียงบ่าเคียงไหล่ เงยหน้ามองร่างแท้ของจักรพรรดิปีศาจบนท้องฟ้าอันน่าสะพรึงกลัวถึงขีดสุด
“ศิษย์พี่ใหญ่ พวกเรา...” เย่เฉินกำหมัดแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม
เขาอยากพุ่งเข้าไปช่วย แต่สติเตือนว่า ด้วยระดับพลังในตอนนี้ หากบุกเข้าไปก็มีแต่ต้องตาย แม้แต่คลื่นพลังที่แผ่ออกมาก็ยังต้านไม่ไหว
เวลานี้ถานไถเสินซีก็เงยหน้าขึ้น มองร่างแท้ของมหาจักรพรรดิหมื่นปีศาจที่ค่อย ๆ ย่างลงมาจากฟากฟ้า สีหน้ายังคงสงบนิ่ง ทว่าดวงตากลับฉายแววคาดหวังขึ้นมาวูบหนึ่ง
“ในที่สุด...ก็ยอมเผยร่างแท้แล้วหรือ?” นางพึมพำเสียงแผ่ว
ทันใดนั้น เสียงของถานไถเสินซีก็ดังเข้าไปในหูของมู่หรงหมิงเยว่ทั้งสี่คน
“ศิษย์พี่ศิษย์น้องทั้งสี่ จงคุ้มครองอาจารย์ให้ดี ที่นี่ปล่อยให้ข้าจัดการเอง”
น้ำเสียงเย็นชา ทว่าเปี่ยมด้วยความหนักแน่นที่ไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง
มู่หรงหมิงเยว่สูดหายใจลึก ก่อนพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ศิษย์น้อง ระวังตัวด้วย”
นางหันไปมองเจียงเยว่หลี เย่เฉิน และเซี่ยหานอี “พวกเรากลับไปคุ้มครองอาจารย์ อย่าให้เศษสวะหน้าไหนเข้าใกล้ยอดเขากระบี่ได้!”
ทั้งสี่ไม่ลังเลอีก ร่างวูบไหวถอยกลับไปยังหน้าตำหนักฟ้าดินเสวียนหวง แยกยืนประจำทิศ ตั้งท่าระแวดระวังเต็มที่
ใจกลางสนามรบ
ในที่สุดร่างแท้ของมหาจักรพรรดิหมื่นปีศาจก็ปรากฏขึ้นอย่างสมบูรณ์
มันขดร่างอยู่เหนือท้องฟ้าแคว้นหลี หัวทั้งเก้ากับดวงตาสิบแปดดวงลืมขึ้นพร้อมกัน ประหนึ่งจันทราโลหิตสิบแปดดวง ก้มมองถานไถเสินซีตัวเล็กจ้อยเบื้องล่างอย่างเย็นชา
ร่างปีศาจของมันใหญ่โตเพียงใด เกล็ดเพียงชิ้นเดียวก็ใหญ่กว่ายอดเขากระบี่หลิงอวิ๋นทั้งยอดเสียอีก
อำนาจปีศาจแผ่ไพศาลจนห้วงมิติรอบทิศนับล้านลี้แข็งตัวดุจเหล็ก กฎเกณฑ์หลบลี้ หมื่นวิถีร่ำครวญ
นี่ต่างหากคือบารมีแท้จริงของมหาจักรพรรดิ!
เหนือฟ้าทั้งปวง ก้มมองกาลนานนับหมื่นยุค เอ่ยวาจากลายเป็นกฎ หมื่นวิถีล้วนเคารพ!