หึ่ง—!
แสงกระบี่สายหนึ่งซึ่งไม่อาจบรรยายสีสันเป็นถ้อยคำได้ ฟันออกมาจากทะเลจิตตรงหว่างคิ้วของมู่หรงหมิงเยว่!
มันคล้ายดำคล้ายขาว คล้ายว่างเปล่าคล้ายมีอยู่จริง ประหนึ่งบรรจุสีสันทั้งมวลในโลกหล้าไว้ ทว่าอีกด้านหนึ่งก็ประหนึ่งก้าวข้ามคำจำกัดความของสีสันทั้งหมด!
ภายในแสงกระบี่ มีทั้งพลังชีวิตของทารกแรกเกิดที่เปล่งเสียงร้อง มีความโศกศัลย์อันห้าวหาญของวีรบุรุษที่ถึงคราวอับจน มีความอาลัยของคู่รักยามต้องพรากจาก และความปล่อยวางของผู้มองทะลุโลกีย์… สิ่งที่มันแบกรับไว้คือโลกียชนอันเชี่ยวกราก คือการผ่านเคราะห์ของสรรพชีวิต!
กระบี่นี้มิได้ฟันร่างกาย มิได้ฟันพลังวิญญาณ หากฟันกรรมสัมพันธ์ ฟันความยึดติด และ… วัฏสงสารแห่งเกิดตาย!
แสงกระบี่แทรกเข้าไปในแดนมารกลืนกินอันมืดมิดอย่างไร้สุ้มเสียง
ไม่มีระเบิด ไม่มีเสียงกัมปนาท
ทว่าแดนมารอันกว้างใหญ่ไพศาลของจวินโม่เสีย ซึ่งประหนึ่งกลืนกินได้ทุกสิ่ง กลับราวกับหิมะที่ถูกหย่อนลงในน้ำมันเดือด เริ่มเดือดพล่าน บิดเบี้ยว และพังทลายจากภายใน!
“ไม่—!!!”
จวินโม่เสียคำรามด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวัง!
เขาสัมผัสได้ว่าความเชื่อมโยงระหว่างตนกับแดนมารกำลังถูกพลังที่อยู่ในระดับสูงกว่าและมีแก่นแท้ลึกล้ำกว่าตัดขาดอย่างฝืนใจ!
พลังนั้นเมินเฉยต่อการป้องกันด้วยกฎกลืนกินของเขา แล้วจู่โจมความเชื่อมโยงแก่นแท้ระหว่างเขากับแดนมารโดยตรง อีกทั้งยังมีเจตจำนงที่มองทะลุเกิดตายและชำระล้างโลกีย์ ไหลไปตามสายสัมพันธ์นั้นเข้ากระแทกวิญญาณมารของเขาอย่างรุนแรง!
“แคร่ก… แคร่ก…”
เสียงราวกับกระจกแตกร้าวดังขึ้น แดนมารกลืนกินที่แผ่คลุมไปไกลนับพันจั้งปรากฏรอยร้าวถี่ยิบบนพื้นผิว รอยร้าวแผ่ลามอย่างรวดเร็ว ก่อนพังครืนลงในที่สุด!
ความมืดไร้สิ้นสุดถอยร่นดุจคลื่น เผยให้เห็นท้องฟ้ามืดสลัวของสนามรบบรรพกาลเซียนอีกครั้ง
แดนมารถูกฟันทำลายโดยฝืนกำลัง!