ภายในภูเขาว่อหลง คลื่นพลังตกค้างจากการผนึกกำลังโจมตีด้วยโทสะของว่าที่จักรพรรดิทั้งสี่ยังไม่สงบลงโดยสิ้นเชิง เศษมิติที่แตกกระจายดุจซากดาวดับสูญ ยังคงล่องลอยและสลายหายไปท่ามกลางกระแสมิติอันวุ่นวาย
ใจกลางพายุ ร่างของเย่เฉินค่อย ๆ ปรากฏชัดขึ้นในที่สุด
เขายืนอยู่กลางห้วงมิติที่พังพินาศ เบื้องล่างคือผืนดินไหม้เกรียมซึ่งยุบลึกลงไปหลายสิบจั้ง
ธงดารารอบฟ้าที่แปรสภาพเป็นธงดาราขนาดร้อยจั้งยังคงโบกสะบัดอยู่ข้างกาย แผนภาพดวงดาวบนผืนธงหมุนเวียนไม่หยุด
เหนือศีรษะ ไข่มุกวิญญาณต้นกำเนิดแห่งความโกลาหลหมุนติ้ว สายธารปราณแห่งความโกลาหลที่ไหลลงมาเบาบางกว่าเดิม ราวกับม่านแพรสีเทาที่ถูกลมกรรโชกพัดกระจาย ทว่ากลิ่นอายโบราณอันกว้างใหญ่ไพศาล ซึ่งกลืนกินและหลอมรวมสรรพสิ่ง กลับมิได้อ่อนกำลังลงแม้แต่น้อย
มุมปากของเขามีรอยเลือด สีหน้าซีดลงเล็กน้อย ลมหายใจเองก็หอบถี่ เห็นได้ชัดว่าการปะทะกับอิทธิฤทธิ์ของว่าที่จักรพรรดิทั้งสี่ตรง ๆ นั้นมิใช่เรื่องง่าย
ทว่าดวงตาลึกล้ำดุจห้วงดารานับหมื่นกาลกลับลุกโชนด้วยแสงเจิดจ้ายิ่งกว่าดวงดาว ไร้ซึ่งความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย มีเพียงคมกล้าที่ผ่านการหลอมด้วยเปลวเพลิงจนยิ่งแหลมคม!
ไร้บาดแผลแม้แต่น้อยหรือ? เป็นไปไม่ได้
ผู้บำเพ็ญขั้นปราชญ์แท้สมบูรณ์ขั้นสูงสุด ปะทะกระบวนท่าสังหารอันเกรี้ยวกราดของยอดฝีมือว่าที่จักรพรรดิทั้งสี่โดยตรง แล้วยังเพียงถูกแรงปะทะสะเทือนจนเลือดลมปั่นป่วน นับเป็นปาฏิหาริย์ท้าทายสวรรค์แล้ว!
“เขา...เขารับมือไว้ได้จริง ๆ หรือ?!”
“ว่าที่จักรพรรดิทั้งสี่ร่วมมือกันเชียวนะ! นั่นคือพลังที่ทะลวงเขตดาราได้! เขา...ยังเป็นผู้บำเพ็ญขั้นปราชญ์แท้อยู่หรือ?”
“พลังของจวนเซียน! ต้องเป็นต้นกำเนิดของจวนเซียนที่คอยหนุนหลังเขาแน่! แล้วยังมีของวิเศษล้ำค่าสองชิ้นนั้น ธงดารารอบฟ้ากับไข่มุกวิญญาณต้นกำเนิดแห่งความโกลาหล! สวรรค์เอ๋ย แค่ชิ้นใดชิ้นหนึ่งก็ทำให้ว่าที่จักรพรรดิแย่งชิงกันจนหัวร้างข้างแตกได้แล้ว!”
หลังความเงียบงันเพียงชั่วครู่ เสียงอื้ออึงก็โหมกระหน่ำยิ่งกว่าเดิม!
สายตานับไม่ถ้วนจ้องเขม็งไปยังเย่เฉิน เปี่ยมด้วยความตื่นตะลึงสุดขีด ความพรั่นพรึง และความโลภที่แทบทะลวงผ่านเหตุผล!