ขณะที่มู่หรงหมิงเยว่หลอมรวมผลแห่งมรรคจากชาติก่อนภายใน “ประตูอดีต” จนระดับชีวิตก้าวกระโดดขึ้นในเวลาเดียวกัน
ภายใน “ประตูปัจจุบัน”
จวินโม่เสียก้าวเข้าไป แล้วพบว่าตนอยู่ท่ามกลางห้วงมิติอันมืดมิดไร้ขอบเขต
ภายในห้วงมิติอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งตัณหาเข้มข้นจนแทบไม่อาจสลาย ทั้งความปรารถนาในพลัง การช่วงชิงชีวิต ความสำราญจากการพิชิต ความเคียดแค้นและหวาดกลัวต่อมู่หรงหมิงเยว่... ความคิดดำมืดที่สุดซึ่งซ่อนอยู่ลึกสุดในใจของเขาราวกับถูกห้วงมิตินี้ขยายใหญ่ขึ้นอย่างไร้ขีดจำกัด จนปรากฏเป็นรูปธรรม!
“พลัง! จงมอบพลังที่แข็งแกร่งยิ่งกว่านี้ให้ข้า!”
“กลืนกิน! กลืนกินทุกสิ่งให้สิ้น! มู่หรงหมิงเยว่! เหยาชิงเยว่! ทุกคนจะกลายเป็นสารอาหารของข้า!”
“ข้าจะขึ้นเป็นผู้สูงสุด! อยู่เหนือทุกคน!”
‘จวินโม่เสีย’ นับไม่ถ้วนซึ่งแปรมาจากจิตมารของเขาเองก้าวออกมาจากความมืด พวกมันคำรามและแผดเสียงก้อง พร้อมตัณหาอันบิดเบี้ยวสารพัด ก่อนพุ่งเข้าใส่เขา!
พวกมันใช้วิชามารกลืนฟ้า กลืนกินกันเอง และยังพยายามกลืนกินร่างต้นกำเนิดของเขาด้วย!
นี่คือบททดสอบจิตมรรคของเขาโดยตรง ทั้งยังโหดร้ายที่สุด!
หากจิตใจเสียการควบคุม เขาย่อมถูกจิตมารของตนย้อนกลืนกิน จมดิ่งลงสู่ห้วงหายนะอย่างสิ้นเชิง และกลายเป็นส่วนหนึ่งของห้วงมิติแห่งตัณหานี้
“ไสหัวไป! ข้าคือผู้ปกครองตัณหา! เศษความคิดอย่างพวกเจ้า ยังคิดจะย้อนกลืนกินข้าอีกหรือ?!”
ดวงตาของจวินโม่เสียฉายแสงสีแดงฉาน กายาเทพกลืนฟ้าถูกเขาเร่งเร้าจนถึงขีดสุด หลุมดำกลืนกินขนาดมหึมาปรากฏขึ้นอีกครั้ง ปะทะกับภาพมายาของจิตมารเหล่านั้นอย่างบ้าคลั่ง ต่างฝ่ายต่างกลืนกินกัน!