“เป็นเช่นนี้ต่อไป…ไม่ได้…” เย่เฉินหอบหายใจ ปอดราวกับสูบลมเก่าคร่ำครึ ทุกครั้งที่สูดลมหายใจเข้าออกล้วนมีกลิ่นคาวเลือด และความเจ็บแสบจากเม็ดทรายเสียดสีกัน เขาตรวจดูพื้นที่จวนเซียนภายในกายอีกครั้ง ยาเซียนที่นำออกมาก่อนหน้านี้หมดสิ้นแล้ว เหลือเพียงหญ้าวิญญาณระดับต่ำอยู่บ้าง ซึ่งแทบไม่มีผลต่อบาดแผลและการฟื้นฟูพลังวิญญาณในยามนี้
เงามรณะไม่เคยคืบคลานเข้ามาหนักหน่วงเท่านี้มาก่อน มันกดทับจิตใจจนแทบหักกระดูกสันหลัง สภาพแวดล้อมไร้พลังวิญญาณราวกับมือไร้รูปบีบคอเขาแน่น ตัดขาดความหวังที่จะฟื้นฟู ขบวนไล่ล่าด้านหลังราวกับผีทวงชีวิต ไล่กวดเข้ามาทีละก้าว ส่วนทะเลทรายรกร้างแห่งนี้เองก็ซุกซ่อนอันตรายถึงตาย ความสิ้นหวังดุจอสรพิษเย็นเยียบ เลื้อยรัดพันหัวใจ
ในห้วงเสี้ยววินาทีที่ใกล้พังทลาย แสงสีทองริบหรี่พลันสว่างขึ้นจากส่วนลึกของทะเลจิต! นั่นคือเค้าลางเจตจำนงจักรพรรดิสวรรค์ที่หลับใหลมานาน!
สุรเสียงอ่อนโยน สงบนิ่ง ทว่าแฝงไว้ด้วยบารมีอันสูงส่ง ราวกับข้ามผ่านกาลเวลานับหมื่นยุค ตรงเข้าสู่ทะเลใจที่แทบเหือดแห้งของเย่เฉิน:
“เฉินเอ๋อร์…”
เสียงแผ่วเบายิ่งนัก ทว่ากลับดังกึกก้องราวอสนีบาต!
อาจารย์! หลี่เทียนหยวน!
ชั่วพริบตานั้น เย่เฉินคล้ายเห็นร่างคุ้นตาในห้วงพร่าเลือน อาภรณ์สีครามพลิ้วไหว ยืนตระหง่านบนยอดเมฆา สายตาลึกล้ำดุจทะเลดาว ประหนึ่งโอบอุ้มสรรพสิ่งได้ และประหนึ่งมองทะลุกาลเวลานับหมื่นยุค
“หนทางบำเพ็ญมิใช่ทางราบเรียบ ผู้ตามย่อมเป็นปุถุชน ผู้ฝืนย่อมบรรลุเซียน”
“เมื่อจิตแห่งมรรคาถูกฝุ่นธุลีบดบัง หมื่นวิชาย่อมว่างเปล่า แต่ตราบใดที่ประทีปในใจยังไม่ดับ หนทางรอดย่อมเหลืออยู่แม้ในสถานการณ์สิ้นหวัง”