“ประมุข พวกเราจะออกจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์ถานไถ สถานที่อันเต็มไปด้วยความวุ่นวายนี้เมื่อใด?”
เมื่อได้รับน้ำชาแห่งการหยั่งรู้มามากถึงเกือบ 5 ชั่ง นักพรตโยวกับนักพรตหมิงต่างตื่นเต้นยินดีจนแทบอดใจรอไม่ไหว อยากไปปิดด่านทะลวงขั้นราชันสวรรค์เสียเดี๋ยวนั้น จึงเอ่ยถามขึ้นทันที
“ออกไป? เหตุใดต้องออกไปด้วย?”
หลี่เทียนหยวนเลิกคิ้ว ก่อนส่ายหน้า
“ไม่ออกไป หรือว่าจะอยู่ที่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ถานไถต่อ?”
เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เทียนหยวน มุมปากของทั้งสองกระตุก สีหน้าฉายแววประหลาดใจ
ตอนนี้ยอดฝีมือจากภูเขาหมื่นปีศาจลอบเข้ามาในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ถานไถมากมายเช่นนี้ ย่อมมีแผนการบางอย่าง และคงไม่ใช่แผนการธรรมดาแน่
ในความเห็นของพวกเขา รีบออกจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์ถานไถโดยเร็วที่สุดย่อมเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด
ถึงอย่างไร ไม่ว่าจะเป็นภูเขาหมื่นปีศาจหรือดินแดนศักดิ์สิทธิ์ถานไถ ต่างก็เป็นขุมอำนาจยิ่งใหญ่ระดับมหึมา พวกเขาไม่มีทางต่อกรได้
หากไม่รีบถอยออกไป ก็อาจถูกลากเข้าไปพัวพันกับเรื่องนี้
“ถูกต้อง ข้ายังมีเรื่องต้องจัดการอีกเล็กน้อย จำต้องอยู่ที่นี่ชั่วคราว” หลี่เทียนหยวนพยักหน้า
“แต่ว่าประมุข ตอนนี้บุตรเทพปีศาจสวรรค์แห่งภูเขาหมื่นปีศาจหมายหัวท่านอยู่ พร้อมหาเรื่องท่านได้ทุกเมื่อ หากท่านอยู่ที่นี่ จะไม่เป็นอันตรายหรือขอรับ?”
เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เทียนหยวน นักพรตโยวกับนักพรตหมิงก็เอ่ยขึ้นด้วยความกังวล
แม้พวกเขาจะรู้ว่าหลี่เทียนหยวนมีพลังแข็งแกร่ง แต่ฝ่ายตรงข้ามคือภูเขาหมื่นปีศาจ ทั้งยังมีว่าที่จักรพรรดินั่งบัญชาการอยู่ หากถูกว่าที่จักรพรรดิผู้นั้นหมายหัวขึ้นมา ผลที่ตามมา...