หลังจากทั้งสองจากไป มู่หรงหมิงเยว่ที่ยืนอยู่ด้านข้างจึงค่อยได้สติจากความตกตะลึง นางเดินมาหาหลี่เทียนหยวน ใบหน้างามเผยรอยยิ้มบางเบา
“ขอแสดงความยินดีกับประมุขหลี่ที่ทะลวงขั้นสำเร็จ”
นางเดินมาหาหลี่เทียนหยวน ดวงตางามเปล่งประกายราวกับมีสายน้ำในฤดูใบไม้ร่วงฉายอยู่ภายใน แสงระยิบระยับไหววูบ
หลี่เทียนหยวนมองท่าทีชื่นชมเลื่อมใสของมู่หรงหมิงเยว่แล้วอดรู้สึกแปลกใจไม่ได้
แต่เขาไม่ได้คิดมาก เพียงเข้าใจว่าอีกฝ่ายคงตกตะลึงกับภาพที่เขาทะลวงขั้นเมื่อครู่
จากนั้นเขาก็ยิ้มพลางเอ่ยขอบคุณ แล้วจึงสังเกตเห็นเมี่ยวฝ่าเจินเหรินที่อยู่ข้างมู่หรงหมิงเยว่
หลี่เทียนหยวนสัมผัสได้จากกลิ่นอายของอีกฝ่ายว่า อย่างน้อยนางก็บรรลุขั้นแท่นเซียนแล้ว ถึงขั้นอาจใกล้แตะขอบเขตไร้ขีดจำกัดขั้นปราชญ์แท้ เป็นยอดฝีมือผู้ยิ่งใหญ่ก็เป็นได้
ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยปาก น้ำเสียงเรียบเฉยของเมี่ยวฝ่าเจินเหรินก็ดังขึ้นก่อน
“เจ้าคือหลี่เทียนหยวนสินะ ข้าคืออาจารย์ของหมิงเยว่ เมี่ยวฝ่าเจินเหรินแห่งตำหนักเซียนยุทธ์” (มีการปรับเปลี่ยนการตั้งค่าเล็กน้อย รายละเอียดดูได้ในบทที่ 76)
ระหว่างพูด นางก็เพ่งพินิจหลี่เทียนหยวนอย่างละเอียด
ต้องยอมรับว่า หากพิจารณาจากความประทับใจแรก ชายหนุ่มตรงหน้ามีรูปลักษณ์หล่อเหลาโดดเด่น โดยเฉพาะท่วงท่าบนกายที่ชวนให้ผู้คนมิอาจมองข้าม
บุรุษเช่นนี้ ดูแล้วคงเป็นหนึ่งในยอดอัจฉริยะผู้เลิศล้ำไร้ผู้เทียมทานของคนรุ่นเยาว์ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์
มิน่าเล่า ศิษย์ของนางผู้ปกติไม่เคยแสดงความสนใจต่อบุรุษ กลับหลงรักเขาอย่างลึกซึ้ง
ที่สำคัญที่สุด ด้วยระดับการบำเพ็ญของนาง กลับมองขอบเขตพลังของชายหนุ่มตรงหน้าไม่ออก เรื่องนี้ทำให้นางประหลาดใจไม่น้อย