เมื่อเห็นว่าการโจมตีของตนถูกหลี่เทียนหยวนสกัดไว้ได้ นักพรตโยวก็ชะงักงันไปเล็กน้อย
แต่ไม่นาน ใบหน้าของเขาก็เผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม แววตาเต็มไปด้วยจิตสังหาร
“ไอ้หนู ไม่คิดว่าฝีมือเจ้าจะไม่เลวเลย แต่เจ้าจะต้านการโจมตีครั้งนี้ของข้าได้หรือไม่?”
นักพรตโยวคำรามก้อง แสงสีดำสนิทพลันปกคลุมทั่วร่าง ขณะเดียวกันเขาก็ยกมือขวาขึ้น ธงยาวสีดำสนิทพลันปรากฏในมือ
บนผืนธงสลักลวดลายเก่าแก่ลี้ลับมากมาย ภาพบนธงดูเหี้ยมโหดน่าสะพรึงกลัว ราวกับสามารถกลืนกินดวงวิญญาณทุกสิ่งได้
นี่คือสมบัติคุ้มชีพของเขา ธงวิญญาณเร้นลับหยินหยาง ศาสตราว่าที่จักรพรรดิหนึ่งชิ้น
“ฮึ ศาสตราว่าที่จักรพรรดิหนึ่งชิ้น คิดจะทำร้ายข้าหรือ? ช่างน่าขันนัก”
เมื่อเห็นไอมารอันน่าสะพรึงกลัวแผ่พุ่งออกมาจากผืนธง หลี่เทียนหยวนก็หัวเราะเยาะอย่างดูแคลน
บัดนี้ความแข็งแกร่งของกายเนื้อเขาเทียบได้กับศาสตราวิญญาณชั้นยอดแล้ว การโจมตีจากศาสตราเทพทั่วไปย่อมทำอันตรายเขาไม่ได้ ต่อให้เป็นศาสตราว่าที่จักรพรรดิหนึ่งชิ้น ในสายตาเขาก็หาได้มีค่าไม่
“คิก ๆ... ไอ้หนูไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ธงผืนนี้ถูกข้าหลอมมานานปี ไม่รู้กลืนกินผู้แข็งแกร่งมาแล้วกี่ราย ต่อให้ยอดฝีมือระดับราชันสวรรค์พบมันยังต้องหลีกทาง วันนี้ข้าจะให้เจ้าได้เห็นฤทธิ์เดชของมัน”
เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เทียนหยวน นักพรตหมิงก็หัวเราะเยาะ
“งั้นหรือ? ถ้าเช่นนั้นก็ลองดูเถิด” หลี่เทียนหยวนได้ยินดังนั้นก็ยักไหล่ พลางยิ้มกล่าว