ยอดภูเขาเทพสุริยัน
หลี่เทียนหยวนฟังเย่เฉินรายงานจนจบ ก่อนพยักหน้าเบา ๆ “พอใช้ได้ การควบคุมพลังยังพัฒนาได้อีก ส่วนการใช้วิชาตัดเซียนไท่หยวน เจ้าควรกล้าหาญกว่านี้ ไปพักฟื้นเถิด”
“ขอรับ ท่านอาจารย์” เย่เฉินถอยออกไปอย่างนอบน้อม จดจำคำชี้แนะทุกประโยคของอาจารย์ไว้ในใจ
เมื่อเย่เฉินจากไป สายตาของหลี่เทียนหยวนดูราวกับทะลุผ่านห้วงมิติอันไร้ที่สิ้นสุด มองไปยังส่วนลึกของเขตดารา มุมปากเผยรอยยิ้มเย็นชาเล็กน้อย
เขารู้ว่า พวกเด็ก ๆ สู้กันจบแล้ว ถึงคราวพวกคนแก่จะนั่งไม่ติดบ้าง
เป็นดังนั้นจริง ๆ หลายวันต่อมา
บารมีมหาจักรพรรดิอันน่าสะพรึงกลัวเกินบรรยายปะทุขึ้นจากห้วงดาราอันห่างไกลสุดขอบฟ้าอย่างไร้สัญญาณ ล่วงข้ามระยะทางอันไกลโพ้น พุ่งลงมายังภูเขาเทพสุริยันอย่างเกรี้ยวกราด!
หึ่ง——!
ภูเขาเทพสุริยันทั้งลูกสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง สรรพชีวิตหมอบราบ ผู้บำเพ็ญทุกคนต่างสัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวและสั่นสะท้านซึ่งหยั่งลึกถึงวิญญาณ!
ในห้วงดาราอันไกลโพ้น ปรากฏเงาง้าวยักษ์ขึ้นเล่มหนึ่ง ราวกับเจียระไนขึ้นจากกระดูกมังกรบรรพกาลทั่วทั้งเล่มเป็นสีทองหม่น พันล้อมด้วยเงาวิญญาณมังกรมากมายนับไม่ถ้วน แผ่คมอันไร้เทียมทานซึ่งฉีกทำลายจักรวาลและบดขยี้หมื่นวิชา!
“นั่นคือศาสตราจักรพรรดิของรังบรรพมังกร—ง้าวมังกรป่า!” ผู้ดำรงอยู่จากยุคเก่าคร่ำคร่าคนหนึ่งร้องเสียงหลง!
ง้าวมังกรป่าเล็งไปทางภูเขาเทพสุริยัน ก่อนฟาดลงมาจากห้วงอากาศอย่างฉับพลัน!
ไร้สุ้มเสียง มีเพียงแสงง้าวรูปมังกรสีทองหม่นที่ทำลายล้างพุ่งข้ามระยะห้วงกาลเวลา ฝ่าทะลุสิ่งกีดขวางแห่งมิติ บรรจุเจตจำนงพิโรธของมหาจักรพรรดิผู้หนึ่ง แล้วฟันลงมายังภูเขาเทพสุริยันอย่างดุดัน!
การโจมตีนี้เพียงครั้งเดียวก็เพียงพอจะผ่าพิภพดาราผืนหนึ่งให้แตกเป็นเสี่ยงได้อย่างง่ายดาย!
“ศาสตราจักรพรรดิ! ถูกโจมตีด้วยศาสตราจักรพรรดิ!”