กาลเวลาล่วงผ่านไปในความมืดมิด ไม่รู้เนิ่นนานเพียงใด
ในที่สุดสติของเจียงเยว่หลีก็หลุดพ้นจากความมืดมิดและความเจ็บปวดอันไร้สิ้นสุด ค่อย ๆ ฟื้นคืนขึ้นมา
สิ่งแรกที่นางสัมผัสได้คือความเจ็บปวดแสนสาหัสทั่วร่าง ทว่าเมื่อเทียบกับความรู้สึกฉีกกระชากจนสิ้นหวังก่อนหน้านี้แล้ว พลังต้นกำเนิดอันอ่อนโยนสายหนึ่งในร่างกำลังฟื้นฟูบาดแผลอย่างช้า ๆ แต่หนักแน่น แม้ความเร็วจะเชื่องช้า ทว่าก็มอบความหวังให้นาง
นางฝืนลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก สายตาพร่ามัวอยู่ครู่ใหญ่กว่าจะปรับตัวได้ จึงมองเห็นว่าตนอยู่ในถ้ำมืดสลัว ใต้ร่างเป็นหินเย็นเยียบ รอบด้านมีค่ายกลป้องกันซึ่งดูธรรมดา ทว่ากลับทำให้นางรู้สึกปลอดภัย
“ข้ายังมีชีวิตอยู่...” เสียงของนางแหบแห้ง นางลองขยับร่างกาย แต่ความเจ็บปวดแล่นปราดไปทั่วกายจนต้องสูดลมหายใจเฮือก
เมื่อตรวจดูภายในร่าง สภาพยังคงเลวร้ายอย่างยิ่ง แต่อย่างน้อยรอยร้าวบนรากฐานเต๋าก็มิได้ลุกลามต่อภายใต้การหล่อเลี้ยงของพลังต้นกำเนิดอันอ่อนโยน กระทั่งเริ่มปรากฏร่องรอยการสมานตัวเลือนราง พลังทำลายล้างสองสายยังคงปะทะและขัดแย้งกันอยู่ในร่าง ทว่าดูเหมือนจะบรรลุสมดุลอันละเอียดอ่อนชั่วคราว โดยมีพลังต้นกำเนิดอันอ่อนโยนกั้นพวกมันออกจากกัน
“ต้องหลอมรวมต้นกำเนิดแห่งโลกนี้ให้เร็วที่สุด มิฉะนั้นหากสมดุลพังทลายลง ก็ยังมีแต่ความตายรออยู่” เจียงเยว่หลีตระหนักได้ทันทีว่านี่คือสิ่งเร่งด่วนที่สุดในตอนนี้
นางฝืนทนความเจ็บปวด นั่งขัดสมาธิขึ้น ก่อนประสานมือเป็นผนึกฝึกฝนจิตกระบี่ไท่ซวี
ครานี้นางมิได้อดทนรับทุกสิ่งอย่างเฉื่อยชาอีกต่อไป หากแต่หยั่งเทพญาณลงสู่ร่างอย่างจงใจและระมัดระวัง แล้วสัมผัสต้นกำเนิดแห่งโลกที่ยังคงคลุ้มคลั่งสายนั้น
ขณะเดียวกัน จิตส่วนหนึ่งของนางก็อาศัยสายสัมพันธ์กับแหวนเฉียนคุน หยั่งลงสู่มิติภายในแหวนเป็นครั้งแรกในยามที่ยังมีสติแจ่มชัด