บุปผาสวรรค์โปรยปราย บัวทองผุดพรายจากพื้นดิน ม่วงมงคลแผ่ไพศาลจากบูรพาเป็นระยะทางสามหมื่นลี้!
นี่คือฟ้าดินร่วมเฉลิมฉลองจักรพรรดิองค์ใหม่ มหาวิถีร่วมสวมมงกุฎให้จักรพรรดิองค์ใหม่!
หลี่เทียนหยวนยืนอยู่กลางห้วงมิติ รับการชำระล้างจากฟ้าดิน
เศษเสี้ยวกฎเกณฑ์นับไม่ถ้วนหลอมรวมเข้าสู่ร่างของเขา ไอสีม่วงหล่อเลี้ยงกายจักรพรรดิ บัวทองช่วยค้ำจุนรากฐานมรรคา พลังปราณของเขาเพิ่มพูน แปรเปลี่ยน และยกระดับขึ้นอย่างรวดเร็วต่อหน้าต่อตา!
หากก่อนหน้านี้ ตอนก้าวออกจากตำหนักฟ้าดินเสวียนหวง เขาให้ความรู้สึกลึกล้ำยากหยั่งถึง
บัดนี้ ความรู้สึกที่ผู้คนมีต่อเขากลับเป็น...สูงส่งเหนือผู้ใด!
ราวกับเขาคือร่างจำแลงแห่งมรรคา ต้นธารแห่งสัจธรรม และเป็นผู้ปกครองหนึ่งเดียวของฟ้าดินแห่งนี้!
“ทัณฑ์จักรพรรดิ...สลายไปแล้วจริง ๆ” ไท่เสวียนเจินเหรินพึมพำ น้ำตาเฒ่าหลั่งริน “สำเร็จแล้ว...เทียนหยวนทำสำเร็จแล้ว...”
ประมุขแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์หลิงเซียวผู้นี้ บัดนี้อาภรณ์เต๋าขาดวิ่น บาดเจ็บทั่วร่าง ทว่าดวงตากลับลุกโชนด้วยประกายที่ไม่เคยมีมาก่อน
นั่นคือประกายแห่งความหวัง
“ฮ่า ๆ ๆ...ฮ่า ๆ ๆ...” หวังฉางเซิงแหงนหน้าหัวเราะ เสียงหัวเราะเจือความโศกเศร้าและความยินดีอย่างสุดซึ้ง “ชีวิตนี้ของข้า คุ้มค่าแล้ว! คุ้มค่าแล้ว! ในที่สุดดินแดนศักดิ์สิทธิ์หลิงเซียวของพวกเราก็มีมหาจักรพรรดิแล้ว”
เขานั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น ลมหายใจแห่งชีวิตแผ่วเบาราวเปลวเทียนที่ใกล้มอดดับ ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับสุกสว่างจนน่าตกใจ
ผู้อาวุโสสูงสุดทั้งสี่ หลี่ซวีเยี่ยน จ้าวอู๋จี๋ โจวหงอู่ และเจิ้งเฉียนคุน พยุงกันลุกขึ้น แม้ทุกคนบาดเจ็บสาหัสจนใกล้สิ้นใจ แต่ใบหน้าล้วนเผยรอยยิ้ม
นั่นคือรอยยิ้มแห่งความปลื้มปีติ
ดินแดนศักดิ์สิทธิ์หลิงเซียวรอดแล้ว
ตรงกันข้ามกับความยินดีปรีดาของดินแดนศักดิ์สิทธิ์หลิงเซียว กองทัพพันธมิตรกลับเงียบงันราวกับตายไปแล้ว
กองทัพนับล้าน บัดนี้ไร้เสียงใด ๆ
เหล่าผู้บำเพ็ญที่ก่อนหน้านี้ยังคงโอหังเหิมเกริมและไม่เห็นผู้ใดอยู่ในสายตา บัดนี้ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ผู้ที่มีขอบเขตพลังอ่อนด้อยบางคนถึงกับเข่าอ่อน ล้มพับลงกับพื้น ตัวสั่นงันงก