หลังความเงียบงันอันแสนสั้น—
“ตูม—!!!”
สมรภูมิทั้งหมด ไม่สิ ทั่วทั้งแคว้นหลี กระทั่งขุมอำนาจทั้งปวงที่ใช้เคล็ดวิชาลอบสังเกตสถานที่แห่งนี้ ต่างก็ระเบิดความโกลาหลขึ้นโดยสิ้นเชิง!
มิใช่เสียงที่ดังกึกก้องขึ้นจริง ๆ หากแต่เป็นคลื่นจิต ความคิด เสียงอุทานด้วยความตกตะลึงและหวาดหวั่นนับไม่ถ้วนที่ระเบิดกึกก้องขึ้นอย่างบ้าคลั่งในห้วงมิติ บนยันต์หยกส่งข่าว และในระดับวิญญาณ!
“อาจารย์...อาจารย์หรือ?! มหาจักรพรรดิถานไถเรียกหลี่เทียนหยวนว่าอาจารย์?! ข้า...ข้าฟังผิดไปหรือไม่?!”
“ถานไถเสินซี...เป็นศิษย์ของหลี่เทียนหยวน?! เป็นไปได้อย่างไร?! มหาจักรพรรดิถานไถมีชื่อเสียงเมื่อ 6,000 ปีก่อน แต่หลี่เทียนหยวนเพิ่งอายุเท่าไรในตอนนี้?!”
“แต่ความจริงก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า! ถานไถเสินซีเอ่ยด้วยตนเอง ทั้งยังคำนับอย่างนอบน้อม เรื่องนี้จะเป็นเท็จได้อย่างไร!”
“หรือว่า...หลี่เทียนหยวนจะเป็นผู้ยิ่งใหญ่โบราณกลับชาติมาเกิด? ถึงขั้น...เป็นเซียน?”
“ฮึด...มิน่าเล่า! มิน่าเล่าหลี่เทียนหยวนจึงร้ายกาจถึงเพียงนี้! มิน่าเล่าศิษย์ใต้สังกัดของเขาจึงล้วนฝืนลิขิตสวรรค์! ที่แท้ตัวเขาเอง...มีภูมิหลังน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้!”
“พวกเขาถึงกับรุมโจมตีอาจารย์ของมหาจักรพรรดิ...นี่มันรนหาที่ตายชัด ๆ!”
“โดนตบหน้าจนดังเพียะ ๆ เลย! จักรพรรดิมังกร ประมุขดินแดนศักดิ์สิทธิ์มารฟ้า ราชันหมื่นปีศาจ...เมื่อครู่ยังโอหังอวดดีอยู่เลย แล้วตอนนี้เล่า? สีหน้าคงดูไม่จืดแน่!”
กล้ามเนื้อบนใบหน้าของจักรพรรดิมังกรกระตุกอย่างรุนแรง แสงสีทองในดวงตาสั่นไหวไม่หยุด เขาจ้องร่างถานไถเสินซีที่กำลังคำนับตำหนักฟ้าดินเสวียนหวงแน่วนิ่ง คลื่นอารมณ์มหึมาซัดกระหน่ำอยู่ในใจ