“เจ้าประเมินข้าสูงเกินไปแล้ว ตำหนักเซียนยุทธ์ของข้าไม่มีสมบัติล้ำค่าอย่างศาสตราจักรพรรดิสูงสุดหรอก! ต่อให้มี ตอนนี้หมิงเยว่ก็สำเร็จการศึกษาแล้ว ข้ายิ่งไม่มีทางมอบให้แก่นาง”
เมี่ยวฝ่าเจินเหรินเบ้ปาก ก่อนกล่าวเสียงเรียบ
“หรือว่าศาสตราจักรพรรดิสูงสุดชิ้นนี้จะตกลงมาจากฟ้ากัน?”
“เรื่องนี้ข้าไม่รู้ หากอยากรู้ก็ต้องไปถามอาจารย์คนปัจจุบันของหมิงเยว่!”
“อาจารย์คนปัจจุบันของหมิงเยว่?”
เสวียนจีเจินเหรินชะงักไปเมื่อได้ยิน ก่อนจะนึกขึ้นได้ “เจ้าหมายถึงหลี่เทียนหยวนแห่งยอดเขากระบี่หลิงอวิ๋นหรือ? เขามอบศาสตราจักรพรรดิสูงสุดให้มู่หรงหมิงเยว่หรือ?”
“เป็นไปได้อย่างไร? เขาเป็นเพียงประมุขยอดเขาหนึ่งในสามสิบหกยอดเขาล่าง จะครอบครองศาสตราจักรพรรดิสูงสุดได้อย่างไร?”
เสวียนจีเจินเหรินรู้สึกเหลือเชื่อ
หากเป็นตำหนักเซียนยุทธ์ ต่อให้บังเอิญได้รับศาสตราจักรพรรดิสูงสุดมาครอบครอง เขายังพอทำใจเชื่อได้
แต่ประมุขยอดเขาหนึ่งในสามสิบหกยอดเขาจะครอบครองศาสตราจักรพรรดิสูงสุดได้อย่างไร? เรื่องนี้เหลวไหลเกินไปแล้วกระมัง?
ไม่ใช่แค่เขา คนรอบข้างต่างก็มีสีหน้าไม่เชื่อเช่นกัน
ต้องรู้ว่าทั่วทั้งดินแดนศักดิ์สิทธิ์หลิงเซียวมีศาสตราจักรพรรดิสูงสุดอยู่ไม่กี่ชิ้นเท่านั้น
ในหมู่พวกเขาเองก็มีอยู่หนึ่งหรือสองคนที่ครอบครองมัน
นั่นเป็นเพราะสำนักของพวกเขาเคยมีมหาจักรพรรดิถือกำเนิด จึงสืบทอดศาสตรานี้มาได้
แล้วยอดเขากระบี่หลิงอวิ๋นเป็นเช่นไรเล่า?
ก็เป็นเพียงสายสืบทอดที่เสื่อมถอยไปแล้วเท่านั้น