แต่เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เทียนหยวนกลับเพียงยิ้มบาง
“เจ้าพูดถูก”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงเย็นเยียบลง “แต่แล้วอย่างไร? หากพวกมันกล้ามา ข้าก็จะสังหารให้สิ้น ส่วนพวกเจ้า...”
“หลี่เทียนหยวน อย่าให้มันเกินไปนัก!”
จักรพรรดิมังกรเผาสวรรค์กล่าวเสียงแหบพร่า “เรื่องวันนี้เป็นพวกข้าที่ล่วงเกิน พวกข้ายินดีถอยกลับ ทั้งยังสาบานว่าจะไม่รุกรานดินแดนศักดิ์สิทธิ์หลิงเซียวอีกตลอดกาล”
“ถูกต้อง” สองหัวที่เหลือของมหาจักรพรรดิหมื่นปีศาจเอ่ยขึ้นพร้อมกัน เสียงซ้อนทับกัน “หลี่เทียนหยวน เจ้าเพิ่งพิสูจน์มรรคา คงไม่อยากเป็นศัตรูกับทั้งเขตดาราจื่อเวยหรอก เรื่องวันนี้ให้แล้วกันไป พวกข้าจะถอยเดี๋ยวนี้”
มหาจักรพรรดิมารฟ้ากัดฟันกล่าว “ข้ายินดีตั้งสัตย์สาบานต่อวิถีสวรรค์ นับแต่นี้จะไม่ย่างเท้าเข้าไปในดินแดนศักดิ์สิทธิ์หลิงเซียวแม้แต่ครึ่งก้าว”
จักรพรรดิอมตะเป็นผู้เก่าแก่ที่สุดในบรรดาทั้งสี่ และหวงแหนชีวิตยิ่งกว่าใคร
เขามีชีวิตมาแล้วเก้าหมื่นปี ผ่านมาถึงสามชาติ ย่อมหวาดกลัวความตายยิ่งกว่าผู้ใด
ขอเพียงมีชีวิตรอด การก้มหัวอ่อนข้อจะนับเป็นอะไรได้?
ทว่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับการยอมอ่อนข้อของจักรพรรดิทั้งสี่ หลี่เทียนหยวนกลับยิ้มออกมา
รอยยิ้มนั้นแผ่วเบา ทว่าแฝงแววเย้ยหยันอยู่เล็กน้อย
“ถอยกลับ?” เขาเอ่ยเสียงเบา “พวกเจ้าคิดว่าดินแดนศักดิ์สิทธิ์หลิงเซียวเป็นที่ที่อยากมาก็มา อยากไปก็ไปได้หรือ?”
ทันทีที่สิ้นเสียง กลิ่นอายรอบกายหลี่เทียนหยวนพลันเย็นเยียบลง
“ทำลายสำนักของข้า สังหารศิษย์ของข้า ทำร้ายคนของข้า แล้วคิดจะปัดเรื่องให้พ้นตัวด้วยคำว่าถอยกลับเพียงประโยคเดียวหรือ?”
เสียงของเขาเย็นชา ประหนึ่งสายลมหนาวจากเก้าแดนยมโลก ทำให้อุณหภูมิทั่วทั้งเขตดาราลดฮวบลง
“ในพจนานุกรมของข้า ไม่มีคำว่าให้อภัยศัตรู”
“ในเมื่อมาแล้ว เช่นนั้นก็...อยู่ที่นี่กันให้หมด”
ห้าคำสุดท้ายประหนึ่งคำประกาศิตจากยมทูต ทำให้สีหน้าของจักรพรรดิทั้งสี่แปรเปลี่ยนอย่างรุนแรง
“ตูม—!!”
ทันทีที่สิ้นเสียง กลิ่นอายของหลี่เทียนหยวนก็ปะทุขึ้นอย่างเกรี้ยวกราด!
ถ้ำสวรรค์หุนตุ้นเปิดออกอีกครั้ง พลังกลืนกินอันน่าสะพรึงแผ่ซัดไปทั่วทั้งสี่ทิศ ปิดกั้นสนามรบทั้งผืนไว้อย่างสมบูรณ์!