“เอี๊ยดอ๊าด—เอี๊ยดอ๊าด—”
ที่พักหงหล่างหม่าน เตียงห้องข้าง ๆ ส่งเสียงดังไม่หยุด
ทางเฉินหยางเองก็เพิ่งเสร็จไปหมาด ๆ พอได้ยินเสียงน้ำไหลซู่ซ่าจากห้องน้ำ ลูกกระเดือกก็ขยับขึ้นลงสองครั้ง
ไม่ได้เจอกันตลอดช่วงปิดเทอมฤดูร้อน วันนี้เป็นวันเปิดเทอมปีสองวันแรก หลินเสี่ยวหย่าก็เป็นฝ่ายชวนเขาออกมาเปิดห้องก่อน
เมื่อกี้รีบร้อนเกินไป เลยทำได้ไม่ดีเท่าไรจริง ๆ
ต้องเข้าไปอาบน้ำด้วยกันสักหน่อย จะได้กู้หน้า
เขากำลังจะลุกจากเตียง
【ติ๊ง! ผูกระบบสาวงามสำเร็จ】
เสียงสังเคราะห์พลันดังระเบิดขึ้นในหัว
เฉินหยางยังไม่ทันได้ตอบสนอง แผงหน้าจอเสมือนสีฟ้าอ่อนแบบโฮโลแกรมก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
ข้อมูลบนแผงหน้าจอตรงกลางเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะจับเป้าหมายไปยังเงาร่างเลือนรางหลังประตูกระจกฝ้าของห้องน้ำ
【สแกนเสร็จสิ้น!】
【ชื่อ: หลินเสี่ยวหย่า】
【อายุ: 20 ปี】
【ส่วนสูง: 165 ซม.】
【น้ำหนัก: 48 กก.】
【หน้าตา: 75】
【รูปร่าง: 80】
【จำนวนสาวงาม: 2】
【ดัชนีสาวงาม: 10】
เฉินหยางนั่งนิ่งอยู่ตรงขอบเตียง
จู่ ๆ หน้าจอโทรศัพท์แอนดรอยด์เก่า ๆ ที่เสียบชาร์จอยู่บนโต๊ะข้างเตียงก็สว่างขึ้น
【ธนาคารเจียงเฉิง: บัญชีเลขท้าย 8848 ของคุณได้รับเงินโอนข้ามประเทศจากต่างประเทศ จำนวน 10,000.00 หยวน】
เลขศูนย์ที่เรียงต่อท้ายจำนวนเงินทำเอาเฉินหยางตาลาย
เขาคว้าโทรศัพท์มาทันที จ้องข้อความยอดเงินบนหน้าจอเขม็ง นิ้วมือสั่นระริก
อ่านนิยายออนไลน์มาตั้งเยอะ ในที่สุดโชควาสนามหาศาลก็เป็นของตัวเองแล้วหรือไง?
ท่านระบบ เงินนี่มาจากไหน?
มีกฎอะไรบ้าง?
เฉินหยางถามในใจติด ๆ กันหลายคำถาม ทว่าอากาศกลับเงียบสงัด มีเพียงเสียงเตียงห้องข้าง ๆ ที่ดังขึ้นอีกครั้ง หลังคนข้างในเปลี่ยนท่าแล้วกระแทกผนังต่อ
ระบบเงียบสนิทราวกับตายไปแล้ว ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ
เสียงน้ำในห้องน้ำหยุดลง
หลินเสี่ยวหย่าพันตัวด้วยผ้าเช็ดตัวคุณภาพต่ำที่ขึ้นขุยของที่พัก ก่อนเปิดประตูออกมา
เธอใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมเปียกหมาด ๆ พลางเดินมาที่ปลายเตียง ไม่มองเฉินหยาง สายตาจับจ้องรองเท้ากีฬาบนพื้น
“เฉินหยาง เราเลิกกันเถอะ”
เสียงรบกวนจากห้องข้าง ๆ ราวกับเงียบหายไปทันทีเมื่อได้ยินประโยคนี้
มือของเฉินหยางที่จับสายชาร์จโทรศัพท์ค้างอยู่กลางอากาศ คิ้วขมวดเข้าหากันจนเป็นปม
“หมายความว่าไง?”
หลินเสี่ยวหย่าโยนผ้าขนหนูลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ แล้วเงยหน้าสบตาเฉินหยาง
“ก็หมายความว่าต่อไปอย่าติดต่อกันอีก
นายเป็นคนต่างถิ่น บ้านอยู่ไกลจากเจียงเฉิงเกินไป คนที่บ้านฉันไม่เห็นด้วยที่เราจะคบกัน”
เฉินหยางหัวเราะด้วยความโมโห แล้วโยนโทรศัพท์ลงบนเตียง
“ตอนเปิดเทอมปีหนึ่งใหม่ ๆ เธอเป็นฝ่ายตามจีบฉัน แถมยังตรวจบัตรประชาชนฉันจนรู้ว่าฉันไม่ใช่คนเจียงเฉิง
ตอนนั้นไม่เห็นพูดว่าไกลเลย นี่เพิ่งวันแรกของปีสอง เธอกลับเอาเรื่องนี้มาพูดกับฉันเนี่ยนะ?”
หลินเสี่ยวหย่าเบือนหน้าหนีสายตาเฉินหยาง แล้วเอื้อมไปหยิบชุดชั้นในบนพนักเก้าอี้
“เพิ่งเข้ามหาวิทยาลัยปีหนึ่ง ใครจะไปคิดอะไรได้มากขนาดนั้น
ใคร ๆ ก็คบกันเล่น ๆ ทั้งนั้น ตอนนี้ขึ้นปีสองแล้ว ต้องคิดถึงอนาคตบ้าง”
พอได้ยินแบบนั้น เฉินหยางก็จ้องเธอ น้ำเสียงขรึมลงเล็กน้อย “งั้นวันนี้นี่มันอะไร?”
แววตาของหลินเสี่ยวหย่าสงบนิ่ง ราวกับกำลังคุยเรื่องซื้อขาย “ที่ฉันมาหานายเพื่อเปิดห้องวันนี้ ก็ถือว่าแยกย้ายกันด้วยดี ฉันไม่อยากติดค้างนาย”
แยกย้ายกันด้วยดีงั้นเหรอ?
ไม่อยากติดค้างฉันงั้นเหรอ?
เฉินหยางจ้องตัวเลข “จำนวนสาวงาม: 2” บนแผงโฮโลแกรมที่แสบตา
คืนที่เราตกลงคบกัน เธอซุกอยู่ในอ้อมกอดฉัน ร้องไห้พลางบอกว่าฉันเป็นผู้ชายคนแรกในชีวิตเธอ
แล้วเลขที่เพิ่มขึ้นมานี่เป็นใคร?
ฉันยังไม่ทันได้จับกุญแจรถมือหนึ่งด้วยซ้ำ หรือทีหลังมีคนอื่นมาแย่งไปก่อนแล้ว?
เฉินหยางยื่นมือไปคว้าข้อเท้าหลินเสี่ยวหย่า แล้วกระชากเข้าหาตัวอย่างแรง
“อ๊ะ!” หลินเสี่ยวหย่าหงายหลังลงบนที่นอน ร้องตกใจ “นายทำอะไรน่ะ? ปล่อยนะ!”
“เมื่อกี้เป็นขั้นตอนของการกลับมาเจอกันหลังจากห่างกันนาน” เฉินหยางกดไหล่เธอไว้ตามจังหวะ น้ำเสียงสงบนิ่ง “ในเมื่อจะเลิกกัน งั้นตอนนี้ก็ต้องทำพิธีเลิกกันอย่างเป็นทางการ”
“นายบ้าไปแล้วหรือไง!” หลินเสี่ยวหย่าตกใจกับความรุนแรงที่เกิดขึ้นกะทันหัน จนเสียงเปลี่ยน “ฉันก็บอกแล้วไงว่าแยกย้ายกันด้วยดี...”
“แยกย้าย?” เฉินหยางหัวเราะเย็นชา “จะไปก็ต้องทำให้เสร็จก่อน”
【ละไว้ ณ ที่นี้หนึ่งแสนคำ……】
เฉินหยางพิงหัวเตียง หยิบซองบุหรี่หงซวงสี่ที่แบนยับออกมา คีบบุหรี่มวนหนึ่งไว้ในปาก ขีดไฟแช็กคุณภาพต่ำอยู่สองครั้งกว่าจะติด
หน้าจอโทรศัพท์สว่างขึ้นพอดี
【ธนาคารเจียงเฉิง: บัญชีเลขท้าย 8848 ของคุณได้รับเงินโอนข้ามประเทศจากต่างประเทศ จำนวน 10,000.00 หยวน】
ท่ามกลางควันบุหรี่ เฉินหยางมองข้อความใหม่บนหน้าจอ
นับรวมกับครั้งที่ระบบเพิ่งผูกมัด นี่ก็เป็นเงินก้อนที่สองแล้ว
หรือว่าเจ้าสิ่งนี้จะจ่ายเงินเป็นครั้ง ๆ ทำครั้งหนึ่งได้หนึ่งหมื่น?
ระบบบ้าเอ๊ยนี่กำลังบังคับให้ฉันเป็นผู้ชายเจ้าชู้ชัด ๆ!
หลินเสี่ยวหย่าหันหลังให้เฉินหยาง เงียบกริบขณะสวมเสื้อผ้าและกางเกงยีนส์ รูดซิปขึ้นไปได้ครึ่งเดียว
เธอหันกลับมา หยิบกระเป๋าผ้าแล้วพูดด้วยสีหน้าเย็นชา “ต่อไปอย่ามาหาฉันอีก”
เฉินหยางกดก้นบุหรี่ดับลงในที่เขี่ยบุหรี่ที่บิ่นบนโต๊ะข้างเตียง ก่อนลุกขึ้นเดินเท้าเปล่าไปหาเธอ
เขายื่นมือออกไป รวบทั้งตัวเธอและกระเป๋าเข้ามากอดไว้
“นายทำอะไร... อื้อ... อื้อ... อื้อ!”
หลินเสี่ยวหย่าเพิ่งจะดิ้นขัดขืน ก็รู้สึกว่าบริเวณเอวคลายออก
เฉินหยางปลดซิปที่เธอเพิ่งรูดขึ้นไปได้ครึ่งเดียวอย่างชำนาญยิ่ง
“เฉินหยาง!
นายมันเดรัจฉาน!
นายบ้าไปแล้วหรือไง... อ๊ะ... อื้อ... อืม...” หลินเสี่ยวหย่าร้องออกมา
【เนื้อหาเสียเงินสำหรับสมาชิกวีไอพีโดยเฉพาะ เนื่องจากผู้เขียนยากจนเกินไปจึงยังปลดล็อกไม่ได้……】
หลินเสี่ยวหย่าดิ้นรนลุกขึ้นจากที่นอน ผมเผ้ายุ่งเหยิงไปหมด
คราวนี้เธอไม่คิดแม้แต่จะเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ คว้าเสื้อผ้าบนพื้นมาสวมทันที “เฉินหยาง นายเป็นหมาหรือไง?”
เธอสวมกางเกงไปพลาง ด่าด้วยความโกรธ “เป็นบ้าก็ต้องรู้จักขอบเขตบ้าง!”
เฉินหยางพิงหัวเตียง หยิบไฟแช็กขึ้นมาหมุนเล่นในมือรอบหนึ่ง “เมื่อกี้เธอไม่ได้พูดเองเหรอว่าเราไม่ติดค้างกัน?
ฉันไม่ชอบปล่อยอะไรให้ค้างคา”
“ได้! นายแน่มาก!”
หลินเสี่ยวหย่าสวมกางเกงยีนส์ยับ ๆ ตัวนั้น แล้วกระชากซิปขึ้นแรง ๆ ก่อนคว้ากระเป๋าผ้าขึ้นมาจ้องเขาเขม็ง “คราวนี้พอใจหรือยัง? ได้คืนทั้งต้นทั้งดอกแล้วด้วย!”
เฉินหยางเลิกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย ไม่ตอบอะไร
“วันนี้เราหายกันเด็ดขาดแล้ว”
หลินเสี่ยวหย่าพูดด้วยสีหน้าเย็นชา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรำคาญที่อยากตัดขาดให้พ้น “ต่อไปเจอกันที่มหาวิทยาลัยก็ทำเหมือนไม่รู้จักกัน เข้าใจไหม?”
เฉินหยางโบกมือไล่เธอเหมือนปัดแมลงวัน
“ประสาท!”
หลินเสี่ยวหย่าด่าทิ้งท้าย ก่อนเดินออกไปโดยไม่หันกลับมา แล้วกระแทกประตูห้องพักรายชั่วโมงที่มีกลิ่นอับอย่างแรง
เสียงส้นสูงกระทบพื้นในทางเดินค่อย ๆ ห่างออกไป ไม่นานก็เงียบหาย
โทรศัพท์บนโต๊ะข้างเตียงสั่นขึ้นตรงเวลา
【ธนาคารเจียงเฉิง: บัญชีเลขท้าย 8848 ของคุณได้รับเงินโอนข้ามประเทศจากต่างประเทศ จำนวน 10,000.00 หยวน】
ยอดเงินในบัตรธนาคารเพิ่มขึ้นสามหมื่นหยวนจริง ๆ ข้อสันนิษฐานเมื่อครู่ได้รับการยืนยันชัดเจนแล้ว ระบบนี้ทำงานหนึ่งครั้งก็จ่ายเงินหนึ่งครั้ง คิดเงินเป็นครั้ง ๆ ไป
เฉินหยางถึงค่อย ๆ ลุกจากเตียง เดินเท้าเปล่าเข้าไปในห้องน้ำ
เฉินหยางพิงอ่างล้างหน้า หมุนก๊อกแล้ววักน้ำล้างหน้า หยดน้ำไหลลงมาตามคาง
เฉินหยางดึงกระดาษทิชชูมาเช็ดมือให้แห้ง แล้วมองข้อมูลโปร่งแสงที่ลอยอยู่
อย่างอื่นยังพอเข้าใจได้ ล้วนเป็นข้อมูลพื้นฐาน
แต่ดัชนีสาวงาม 10 นี่สิ
“ดัชนีสาวงาม” นี่ใช้เกณฑ์อะไรตัดสินกันแน่?
แล้วมันมีประโยชน์อะไร?
ไม่มีเบาะแสเลยสักนิด