เจิ้งคุนเผิงก้มหน้าก้มตาเดินเข้าบ้าน พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่ในห้องรับแขก!
ภรรยาของเขากำลังต้อนรับอีกฝ่ายอย่างกระตือรือร้น ถึงขั้นชงเครื่องดื่มมอลต์ให้แก้วหนึ่ง แล้วยังยกขนมหวานกับขนมอบมาให้จานหนึ่งด้วย
เจิ้งคุนเผิงขมวดคิ้วเล็กน้อย มั่นใจอย่างยิ่งว่าตนไม่รู้จักชายคนนี้
แม้บนใบหน้าจะฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อย แต่แววตากลับเย็นเยียบ เขากวาดตามองเฉินต้าซานตั้งแต่หัวจรดเท้า
“พี่เจิ้ง ในที่สุดก็กลับมาสักที น้องชายคนนี้รอพี่มาตั้งนานแล้วนะ!” หลินเฟิ่งเสียกล่าวพลางยิ้ม
เจิ้งคุนเผิงยังคงสีหน้าเรียบเฉย ตอบเสียงเนิบว่า “อ้อ!”
“น้องชายคนนี้มีน้ำใจจริง ๆ เอาของฝากมาให้พี่ตั้งหลายอย่างแน่ะ!”
“อ้อ!”
เจิ้งคุนเผิงจ้องเฉินต้าซานอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้าวไปทางระเบียง ยิ้มพลางกวักมือเรียก “น้องชาย มานี่ มาสูบบุหรี่สักมวน!”
เฉินต้าซานเดินเข้าไปหาอย่างสงบนิ่ง ใบหน้าแต้มรอยยิ้ม
พอเดินเข้าไปในระเบียง เจิ้งคุนเผิงก็ปิดประตูระเบียงอย่างเป็นธรรมชาติ จากนั้นยกมือขึ้นพร้อมรอยยิ้ม ทำท่าคล้ายสนิทสนมแล้ววางมือลงบนไหล่ของเฉินต้าซาน
แต่ความจริง เขากลับบีบกระดูกสะบักของเฉินต้าซานไว้แน่น
บนใบหน้ายังคงมีรอยยิ้ม ทว่าน้ำเสียงเย็นยะเยือกจนเสียดกระดูก “ไอ้เด็กเวร แกเป็นใครกันแน่วะ มาบ้านฉันทำไม?”
เฉินต้าซานทำราวกับไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่หัวไหล่ ยังคงยิ้มแล้วตอบอย่างไม่รีบร้อน “พี่เผิงให้ลูกน้องตามผมมาตั้งครึ่งค่อนวัน ตอนนี้ผมมายืนอยู่ตรงหน้าพี่แล้ว กลับจำไม่ได้เสียอย่างนั้นหรือ?”