สอบสวนแบบฉับพลันงั้นหรือ?
เมื่อได้ยินคำนี้ แววประหลาดใจวาบผ่านดวงตาของหยางกั๋วหง เขาอดเหลือบมองเฉินต้าซานอย่างพินิจพิเคราะห์ไม่ได้
คนที่เติบโตมาในหมู่บ้านบนเขาแท้ ๆ รู้ขั้นตอนการทำคดีของตำรวจได้อย่างไร แถมยังพูดศัพท์เฉพาะได้ขนาดนี้?
เมื่อเผชิญกับสายตาของเขา เฉินต้าซานก็พลันได้สติ รีบแก้ตัวว่า “ผมได้ยินจากวิทยุน่ะครับ เขาว่าตอนคนร้ายเพิ่งถูกจับ ในใจจะหวาดหวั่นมาก ฉวยโอกาสตอนนั้นเร่งสอบสวน จะง้างปากได้ง่ายที่สุด!”
หยางกั๋วหงเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ฟัง ความประหลาดใจในดวงตาลดลงไปบ้าง ก่อนจะส่ายหน้าแล้วพูดว่า “การสอบสวนเป็นกระบวนการทางกฎหมายที่จริงจัง ต้องทำตามระเบียบ จะคลุมเครือแม้แต่นิดเดียวไม่ได้...”
เฉินต้าซานได้ยินดังนั้นก็เงียบไป ก่อนพยักหน้า!
เรื่องที่หยางกั๋วหงพูดมา เขารู้อยู่แล้ว!
เขาแค่คิดว่าตอนนี้เป็นปี 1981 เรื่องนี้อาจยังไม่เข้มงวดเท่าไร จึงลองหยั่งเชิงพูดออกไปดู
ในเมื่อไม่ได้คาดหวังอะไรมากอยู่แล้ว ย่อมไม่ถึงกับผิดหวัง
ลูกสมุนของเจิ้งคุนเผิงมีตั้งมากมาย ขาดไปแค่ไม่กี่คนตรงหน้าก็ไม่เป็นไร!
ด้วยฝีมือของเฉินต้าซาน ขอแค่จับได้สักคน เขาก็สาวไปถึงต้นตอได้อย่างง่ายดาย แล้วถอนรากถอนโคนอิทธิพลมืดนั้นได้
จากนั้นก็ปัดมือจากไปโดยไม่ทิ้งร่องรอยไว้แม้แต่น้อย
เมื่อสัมผัสได้ถึงไอสังหารเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากตัวเฉินต้าซาน สายตาของหยางกั๋วหงก็เคร่งขรึมขึ้นอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว
เด็กคนนี้มีจิตสังหารแรงกล้าขนาดนี้ได้อย่างไร?
เขาคงไม่ได้คิดจะ...
หยางกั๋วหงอดเหลือบมองปืนยาวที่เฉินต้าซานสะพายอยู่ไม่ได้
จากนั้นก็เอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึมเป็นพิเศษว่า “เฮ่อเจิ้นตงเล่าต้นสายปลายเหตุให้พวกเราฟังหมดแล้ว!”
“คุณต้องใจเย็นไว้ เชื่อมั่นในหน่วยงานตำรวจ อย่าหุนหันพลันแล่นจนทำลายชีวิตตัวเอง!”