หลูฉางฝูกับหลูฉางกุ้ยโมโหจนแทบคลั่ง!
ทั้งคู่คำรามลั่นพลางพยายามลุกขึ้นอย่างยากลำบาก ทว่าก็ยังดื้อดึงไม่รู้จักเจียมตัว คิดจะพุ่งเข้าใส่เฉินต้าซานอีก
เฉินต้าซานเพียงกวาดตามอง หลี่ซินติ่งก็รีบคว้าตัวหลูฉางกุ้ยไว้ได้ทันท่วงที “ช่างเถอะ ๆ นายสู้เขาไม่ไหวหรอก!”
หลี่ชุนเหม่ยวิ่งพรวดไปที่คันทางหลวงในไม่กี่ก้าว แล้วคว้าหลูฉางฝูที่เพิ่งปีนขึ้นมาไว้แน่น “ลุงใหญ่ อย่าไปเลย!”
“ไอ้สารเลวนั่นพอคลั่งขึ้นมาที ก็ไม่เห็นหัวใครทั้งนั้นจริง ๆ!”
ก่อนจะถึงตัวเฉินต้าซาน พวกเขาจะทำเรื่องเลวร้ายหรือวางแผนสกปรกยังไงก็ได้!
แต่พออยู่ต่อหน้าเฉินต้าซาน กลับไม่มีใครกล้ายั่วโมโหเขาสักคน
เมื่อครู่พอเห็นเขาเดือดดาลลงมือ พ่อลูกสามคนนี้ก็ยิ่งสงบเสงี่ยมกันเป็นพิเศษ
หลูฉางฝูกับหลูฉางกุ้ยไม่เคยเห็นมาก่อน แต่พวกเขาเคยเห็นมาแล้วนี่นา!
วิธีการโหดเหี้ยมของเฉินต้าซานทำให้พวกเขาฝันร้ายมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว!
ถ้ายังปล่อยให้สองคนนี้ไปแข็งข้อกับเขาอีก เกรงว่านอกจากหลูเจาเถียแล้ว ที่เหลือคงโดนซ้อมกันหมด!
หลูเจาเถียกำลังด่าทออย่างหน้าบิดเบี้ยว แต่ก็ถูกป้าหลินโบกไม้กวาดไม้ไผ่ไล่จนต้องถอยกรูด
“ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาใช่ไหม?”
“ดี เฉินต้าซาน คอยดูเถอะ!”
“ในเมื่อแกไม่รู้จักรับน้ำใจ ก็อย่าหาว่าพวกเราใจร้ายแล้วกัน...”
เมื่อเห็นชัดว่าตัวเองเอาเปรียบไม่ได้ หลูฉางฝูจึงได้แต่กัดฟันข่มขู่ทิ้งท้าย ก่อนจะพาครอบครัวใหญ่จากไปอย่างทุลักทุเลด้วยสีหน้าไม่ยินยอม
พอเห็นเฉินต้าซานกลับมา จ้าวฮุ่ยหลานก็รีบจับมือเขากับเฉินกุ้ยฮวาไว้คนละข้าง คอยปลอบใจโดยไม่พูดอะไร