เฉินต้าซานใจสะดุดวูบ แต่สีหน้ากลับไม่แสดงอาการ เขาหยิบซองบุหรี่ออกมา ดึงบุหรี่มวนหนึ่งส่งให้ “ทำไม? กินไม่หมดหรือไง?”
“จะเป็นไปได้ยังไง? พี่หงจวินกำชับไว้ตั้งนานแล้ว รับมาเท่าไรก็รับซื้อทั้งหมด!”
เฝิงกั๋วชิ่งรับบุหรี่ไป แล้วผงกคางไปทางตราชั่งด้านในร้านอาหาร “ผมมีตัวคนเดียว คงต้องรบกวนทุกคนช่วยกันหน่อย ชั่งเสร็จแล้วค่อยย้ายไปไว้ในโกดัง”
พอได้ยินเช่นนั้น เฉินต้าซานก็โล่งใจทันที เขารีบเรียกทุกคนให้เริ่มทำงาน
หัวบุกหนึ่งกระสอบหนักประมาณ 110 ชั่ง ส่วนที่มีทั้งหมดกว่า 14,700 ชั่ง รวมแล้วถึง 134 กระสอบ
เที่ยวนี้เรียกได้ว่าทุกคนกวาดกระสอบป่านทั้งหมู่บ้านมาใช้จนเกลี้ยง
ทุกคนแบ่งงานกันชัดเจน จับคู่กันยกกระสอบไปชั่ง พอชั่งเสร็จก็เทของลงโกดัง แล้วนำกระสอบเปล่ากลับไปวางข้างตราชั่งเพื่อหักน้ำหนักกระสอบ
เฝิงกั๋วชิ่งเฝ้าตราชั่งและจดบัญชี ส่วนเฉินต้าซานก็ไม่เกรงใจ ยืนจับตาดูอยู่ข้าง ๆ
เมื่อย้ายหัวบุกทั้งหมดเสร็จ ทุกคนถึงได้เช็ดเหงื่อ ก่อนจะแยกย้ายออกไปพักด้านนอกอย่างรู้กาลเทศะ
“โห! ตั้ง 14,700 กว่าชั่ง ไม่ใช่จำนวนน้อย ๆ เลยจริง ๆ!”
เฝิงกั๋วชิ่งดีดลูกคิด คำนวณผลลัพธ์ออกมาได้อย่างรวดเร็ว “ทั้งหมด 5,459 หยวน 3 เหมา 5 เฟิน หักเงินมัดจำ 500 หยวนที่พี่หงจวินจ่ายให้แล้ว ยังต้องจ่ายให้คุณอีก 4,959 หยวน 3 เหมา 5 เฟิน”
เขายิ้มขื่นพลางส่ายหน้า “ดีที่มีเงินมัดจำ 500 หยวนไว้ก่อน ไม่อย่างนั้นวันนี้ผมคงจนปัญญาจริง ๆ!”
เฝิงกั๋วชิ่งจุ๊ปากสองที ก่อนลุกไปห้องข้าง ๆ ครู่หนึ่ง พอกลับมาก็มีหิ้วกระเป๋าเอกสารสีดำมาด้วย
เขารูดซิปเปิด ข้างในมีธนบัตรใบใหญ่ราคา 10 หยวนมัดอยู่หลายปึก แต่ละปึกมี 100 ใบ
เขาหยิบเงินสี่ปึกส่งให้เฉินต้าซาน จากนั้นนับธนบัตรสี่ใบจากปึกสุดท้าย แล้วส่งเงินที่เหลือทั้งหมดให้เขา