โรงพยาบาลประจำอำเภอมีอาคารสามชั้นเก่าโทรมอยู่สองหลัง
ผนังด้านนอกมีปูนหลุดร่อนอยู่หลายจุด เผยให้เห็นอิฐสีเขียวอมครามที่อยู่ข้างใน กาลเวลาทิ้งกลิ่นอายเก่าแก่ไว้บนอาคารเหล่านั้น
ประตูใหญ่ก่อขึ้นจากปูนซีเมนต์สีเทาหม่น ตัวอักษรสีแดงคำว่า “โรงพยาบาลประชาชนอำเภอซั่งหยาง” ก็เริ่มซีดจางแล้ว
ผนังห้องโถงผู้ป่วยนอกติดโปสเตอร์ประชาสัมพันธ์สีเหลืองซีด ข้างโต๊ะบริการไม้มีแผ่นกระดานดำแขวนอยู่ บนนั้นเขียนข้อมูลแพทย์ที่ออกตรวจในวันนั้นกับแผนผังแผนกต่าง ๆ ด้วยชอล์กอย่างบิดเบี้ยว
พี่น้องหลี่ต้าจู้เป็นลูกกตัญญูจริง ๆ!
หลังเข้าโรงพยาบาล พวกเขายังคงมีสีหน้าประหม่าและเกร็งตลอดเวลา กระบวนการตรวจรักษาทั้งหมดเฉินต้าซานเป็นคนจัดการและพูดคุยกับคนอื่น
แต่ถึงเวลาต้องจ่ายเงิน พวกเขากลับไม่ลังเลแม้แต่ครั้งเดียว
วิ่งขึ้นวิ่งลงระหว่างชั้นอยู่กว่าหนึ่งชั่วโมง จากนั้นยังต้องรอผลตรวจอีกหลายชั่วโมง ในที่สุดทั้งกลุ่มก็ถือใบรายงานผลกลับมาพบแพทย์อีกครั้ง
“ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร สาเหตุหลักคือปล่อยไว้นานเกินไป แถมยังขาดสารอาหารเรื้อรังด้วย!”
ระหว่างพูด แพทย์กวาดตามองหลี่ต้าจู้กับคนอื่น ๆ ทีละคน ก่อนจะหยุดสายตาที่เฉินต้าซาน แล้วกล่าวอย่างจริงจังว่า “เดิมทีผมตั้งใจจะให้เธอพักรักษาตัวในโรงพยาบาล!”
“แต่เมื่อครู่ได้ฟังคุณพูด ดูเหมือนจะรู้เรื่องการดูแลผู้ป่วยอยู่บ้าง งั้นให้เธอกลับไปพักฟื้นที่บ้านก่อนก็แล้วกัน”
“อย่างไรเสีย ค่าห้องกับค่ารักษาวันหนึ่งก็อย่างน้อยเจ็ดถึงแปดหยวน สำหรับพวกคุณแล้วเป็นภาระไม่น้อย”