ยุทธภพระดับสูง: ข้าจำลองวิถีบู๊สู่จุดสูงสุดผ่านลูกหลาน

ตอนที่ 3 ยอดยุทธ์: ข้าจำลองวิถียอดยุทธ์ด้วยทายาท

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

【อายุ 25 ปี คุณยังไม่ตาย กลับสร้างชื่อเสียงในสนามประลองใต้ดินได้สำเร็จ】

【เทพสังหารแขนเดียว】

【การต่อสู้เมื่อ 1 ปีก่อน คุณซึ่งมีระดับเปิดวิถียุทธ์ 57% ได้พบกับชายผู้มีระดับเปิดวิถียุทธ์ 70% คุณแลกแขนไปข้างหนึ่งกับชีวิตเกือบครึ่ง เพื่อค่าตอบแทน 50,000 เหรียญสหพันธ์】

【แต่หลังจากนั้น คุณก็มีชื่อเสียงโด่งดังอย่างแท้จริง คุณใช้ท่าอื่นไม่เป็น วิชาดาบพื้นฐานอีกหลายกระบวนท่าก็เพิ่งฝึกถึงขั้นเริ่มต้น มีเพียงเพลงดาบแรกนี้เท่านั้นที่ฝังลึกลงในกระดูก】

【นับแต่วันที่จับดาบ คุณฟาดฟันมันไปนับล้านครั้ง สำหรับคุณแล้ว กระบวนท่านี้ไม่ใช่แค่รูปแบบการโจมตี แต่เป็นท่าสังหารเพียงหนึ่งเดียว】

【คุณเลิกสนใจวิชายุทธ์อื่น ยังคงฝึกกระบวนท่านี้ในวิชาดาบพื้นฐานซ้ำแล้วซ้ำเล่าทุกวัน】

มีคนฝึกกระบวนท่าเดียวจนเชี่ยวชาญถึงขั้นไร้เทียมทานได้จริงหรือ?

อย่างน้อยกู้เชียนก็ไม่รู้ เขาไม่เชี่ยวชาญวิชาดาบนัก ภายใต้การชี้แนะของอาจารย์ เขาฝึกวิชาสังหารศึกทหาร รวมถึงหมัดพังทลายฉับพลันซึ่งเป็นท่าสังหาร

การฝึกวิชายุทธ์ไม่ใช่แค่นั่งขัดสมาธิแล้วจะพัฒนาขึ้นได้ ต้องขัดเกลาผ่านวันคืนอันยาวนาน ใช้เลือด น้ำตา และหยาดเหงื่อหล่อเลี้ยงวิชาหนึ่งให้เติบโต

แต่เด็กคนนี้กลับดูเหมือนทำสิ่งที่แม้แต่เขาก็ยังทำไม่ได้สำเร็จ

【อายุ 27 ปี คุณติดอยู่ที่ระดับเปิดวิถียุทธ์ 79% จนไม่อาจขยับขึ้นได้ ภาวะขาดความพร้อมมาตั้งแต่กำเนิดและบาดแผลเก่าที่สั่งสมมาหลายปีในสนามประลองใต้ดิน ได้ตัดขาดเส้นทางยุทธ์ของคุณไปนานแล้ว ต่อให้พรสวรรค์สูงส่งเพียงใด ร่างกายก็ถึงขีดจำกัดแล้ว】

【คุณไม่ผิดหวัง เพราะเก็บเงินค่ารักษาแม่ได้ครบแล้ว ขอเพียงชนะศึกสุดท้ายนี้ ซึ่งเป็นชัยชนะต่อเนื่องครั้งที่ 13 คุณก็จะได้รับเงินอีก 300,000 เหรียญสหพันธ์】

【เจ้าของสนามประลองมองความคิดของคุณออก ศึกนี้คุณต้องเผชิญหน้ากับชายผู้มีระดับเปิดวิถียุทธ์ 99% ร่างสูงใหญ่ราวหอคอยของเขาตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า】

ตัวอักษรตรงหน้ากลายเป็นภาพฉากหนึ่ง

ผู้ชมใต้เวทีส่งเสียงตะโกนอย่างบ้าคลั่ง หลินโฉวอายุ 27 ปี ผมขาวโพลนทั้งศีรษะ ใบหน้าชราหมอง มือขวาถือดาบยาวมาตรฐาน ดวงตาคู่นั้นด้านชาเจือจิตสังหารเข้มข้น

ตลอด 6 ปีที่ผ่านมา เขาไม่รู้ว่าฆ่าคนไปมากเท่าไร เด็กหนุ่มที่เคยถือดาบไม้ฝึกวิชาดาบพื้นฐานซ้ำไปซ้ำมาในโรงเรียน ได้ตายจากไปเมื่อหลายปีก่อนแล้ว

ความฝันที่ได้เข้าเรียนในมหาวิทยาลัยยุทธ์พร้อมกับเขา ถูกฝังไปด้วยกันในกรงแปดเหลี่ยมแห่งนี้

“น่าเสียดายเด็กคนนี้ ถ้าเขายอมอยู่ที่นี่ต่อ เจ้าของสนามยังคิดจะลงทุนทำแขนขาเทียมให้เขาข้างหนึ่ง แล้วปั้นให้เป็นตัวชูโรงของสนาม”

“พอเถอะ ก็แค่คนพิการ มีอะไรให้น่าเสียดาย ข้างนอกมีคนอยากมาหาที่ตายตั้งเยอะแยะ ขาดเขาไปคนเดียวไม่เป็นไรหรอก”

“นั่นสิ วัน ๆ ใช้แต่ท่าเดียว ไม่มีอะไรให้ดูเลยสักนิด”

“...”

การแข่งขันเริ่มขึ้น หลินโฉวไม่ได้ยินเสียงวิจารณ์จากผู้ชม เขามองหมัดที่ชายร่างกำยำเหวี่ยงเข้ามา แล้วเบี่ยงกายหลบอย่างรวดเร็ว

“ฟัน!”

เขาไม่รู้ว่าใช้กระบวนท่านั้นมาแล้วกี่ครั้ง แสงไฟเหนือศีรษะสะท้อนบนคมดาบ ก่อนที่ชายร่างกำยำจะชักมือกลับ หลินโฉวก็ฟันใส่ช่วงเอวของอีกฝ่ายแล้ว

“เคร้ง!!!”

เสียงโลหะกระทบกันดังกังวาน ชายร่างกำยำแสยะยิ้มอย่างดูแคลน แขนของเขายกขึ้นบังช่วงเอว คมดาบฟันผิวหนังจนเปิดออก เผยให้เห็นประกายโลหะด้านใน

แขนขาเทียมจักรกล!

หลินโฉวไม่กล้าประมาท เขารีบถอยฉาก แต่ชายร่างกำยำกลับกำหมัดอีกข้างแล้วชกใส่เขา

หลินโฉวยกดาบขึ้นขวางตรงหน้าอกอย่างรวดเร็ว หมัดนั้นกระแทกจนคมดาบบิ่นเป็นรอยแหว่ง และซัดเขาพร้อมดาบไปทางตาข่ายกั้นขอบสนาม

“พรวด!”

เลือดพุ่งออกจากปาก เขายังไม่ทันได้ตั้งตัว ชายร่างกำยำก็มีไอร้อนแผ่ออกมารอบกาย ก่อนพุ่งเข้ามาหมายจะคว้าตัวเขาฟาดลงกับพื้น

นี่ไม่ใช่สิ่งที่แขนขาเทียมจักรกลเพียงอย่างเดียวจะทำได้ สีหน้าหลินโฉวเปลี่ยนไป เขากระชากเสื้อที่ถูกคว้าอยู่บริเวณหน้าอกจนขาด แล้วรีบกลิ้งหลบ

หมัดหนึ่งซัดลงพื้นจนเกิดรอยแตกร้าวแผ่เป็นใยแมงมุม

“ไอ้หนู แกมีแค่ท่านี้หรือไง น่าเบื่อชะมัด”

ชายร่างกำยำลุกขึ้นยืน บิดคอไปมาแล้วโยนเศษผ้าทิ้ง รอยยิ้มดูแคลนเต็มใบหน้า ไอร้อนผิดปกติแผ่ออกจากร่างกาย

มนุษย์ดัดแปลงจักรกล คือมนุษย์ที่ผ่านการดัดแปลงร่างกายด้วยจักรกลเกิน 70% หลินโฉวมองไปยังห้องรับรองแห่งหนึ่งเหนือสนามประลอง ดวงตาเต็มไปด้วยจิตสังหาร

การดัดแปลงถึงระดับนี้ต้องใช้เงินอย่างน้อย 7-8 ล้านเหรียญสหพันธ์ อีกทั้งยังต้องบำรุงรักษาอยู่เป็นประจำ

ค่าใช้จ่ายสูงกว่าเงิน 200,000-300,000 เหรียญสหพันธ์ที่หามาได้จากสนามประลองแห่งนี้เสียอีก

“ฆ่าแก ใช้แค่ท่านี้ก็พอ”

หลินโฉวไม่ได้โต้เถียงเรื่องความไม่เป็นธรรม เมื่อก้าวขึ้นสังเวียนของสนามประลองแห่งนี้แล้ว ก็ไม่มีทางให้ถอยกลับ เงื่อนไขเดียวที่จะเปิดตาข่ายกั้นได้ คือข้างในต้องมีคนตายหนึ่งคน

เมื่อเผชิญกับหมัดที่โหมกระหน่ำราวพายุ หลินโฉวทำได้เพียงถอยร่นไม่หยุด เป้าหมายของอีกฝ่ายคือแขนที่ขาดไปของเขามาตลอด

ตรงนั้นคือช่องโหว่ของเขา ไม่มีทางตอบโต้ได้เลย

“ปัง!”

หมัดหนึ่งกระแทกเข้าที่ท้องน้อยอีกครั้ง หลินโฉวถูกซัดกระเด็นไปทันที เลือดไหลออกจากปากและจมูก ท่ามกลางภาพพร่าเลือน เขาเห็นแม่ในวัยสาว

ตอนที่เขายังพอเดินไหว แม่ทำหน้าที่เป็นคู่ซ้อมอยู่ในสำนักฝึกยุทธ์ ห้ามตอบโต้ ได้แต่ถูกซ้อมราวกับกระสอบทราย

ท้ายที่สุด แม้บาดเจ็บไปทั้งตัว แม่ก็ยังจูงเขาไปซื้อขนมหวานข้างถนน

แม่ไม่ได้พูดอะไร สีหน้าก็ไม่เปลี่ยน เพียงวางขนมไว้ตรงหน้าเขาอย่างเงียบงัน ราวกับเป็นคนแปลกหน้า

“ขอบคุณครับแม่!”

ตอนนั้นเขายังเด็ก ไม่เข้าใจเรื่องเหล่านี้ พอได้ขนมมาก็ยิ้มร่าพลางเดินตามหลังแม่ เรียกแม่ไม่หยุด

“ไอ้หนู เจ้าของสนามบอกฉันแล้วว่าเงินที่แกหาได้จากสนามประลองตลอด 6 ปีนี้เอาไปให้แม่แก่ ๆ ที่นอนอยู่โรงพยาบาลหมด ถ้าเป็นฉันนะ คนเป็นอัมพาตไปแล้วก็ให้ตายอย่างสงบไปเสีย อยู่บนโลกต่อไปก็เป็นตัวภาระเปล่า ๆ”

เสียงเยาะเย้ยดูหมิ่นดังขึ้นข้างหู หลินโฉวพยุงตัวลุกขึ้นโดยใช้ดาบยาว

ดวงตาทั้งคู่แดงก่ำ จิตสังหารแทบจะควบแน่นเป็นคมดาบโลหิตเกาะอยู่บนตัวดาบ

“แกเป็นตัวอะไร ถึงกล้าพูดถึงแม่ฉัน?”

“ฆ่าแก ใช้แค่ท่าเดียวก็พอ”

คราวนี้หลินโฉวไม่หลบอีก แสงบนดาบยาวในมือเปลี่ยนเป็นสีแดงโลหิตเข้มข้น ในจังหวะที่หมัดทะลวงอกของเขา แสงสีเลือดก็วาบขึ้น รอยยิ้มดูแคลนบนใบหน้าชายร่างกำยำพลันแข็งค้าง

โลหะบริเวณลำคอแตกร้าว เลือดผสมกับน้ำยาหล่อเย็นกระเซ็นออกมา ศีรษะมหึมาร่วงกระแทกพื้นทันที

สนามทั้งแห่งตกอยู่ในความเงียบงันราวกับหายใจไม่ออก จิตสังหารอันแน่วแน่ในดาบฟันนั้นเข้มข้นเกินไป แม้แต่ผู้ชมก็ยังตกใจจนเหงื่อเย็นไหลท่วมตัว

ไม่กี่วินาทีต่อมา

หลินโฉวยืนตัวตรงอยู่กลางเวที ราวกับมีพลังไร้ขีดจำกัด เขามองไปยังกรรมการด้านนอก

“ถึงเวลาประกาศผลแล้ว”

“ผู้...ผู้ชนะ เทพสังหารแขนเดียว หลินโฉว!”

เสียงปรบมือดังกึกก้องราวฟ้าคำราม ทุกคนกำลังโห่ร้องต้อนรับการถือกำเนิดของเทพองค์ใหม่ คนธรรมดาคนหนึ่งสังหารมนุษย์ดัดแปลงจักรกลที่แข็งแกร่งกว่าตนได้

หลินโฉวไม่มองพวกเขาอีก เขาลากรอยเลือดออกมาจากประตูที่ปิดกั้นเวที

เลือดในปากปนเศษอวัยวะภายในไหลทะลักออกมา

ภายในประตู หญิงคนหนึ่งยืนมองแผ่นหลังของหลินโฉว ก่อนเอ่ยเสียงเบาเปี่ยมความเวทนา “เจ้าของเราบอกว่า ถ้าคุณยอมเซ็นสัญญาฉบับนี้ เขายินดีออกเงินรักษาคุณให้หาย”

หลินโฉวชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ไม่หันกลับมา ร่างกายราวกับเต็มไปด้วยพลัง เขาก้าวยาว ๆ มุ่งไปข้างหน้า

“ไม่ล่ะ แม่ยังรอผมกลับไปกินข้าวอยู่ที่บ้าน”

【คุณได้รับเงิน 300,000 เหรียญสหพันธ์ที่เป็นของคุณ ขณะออกจากสนามประลองใต้ดิน เลือดเริ่มไหลออกจากทวารทั้งเจ็ด แต่คุณไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วโอนเงินเก็บทั้งหมดเข้าบัญชีค่ารักษาของแม่】

【เมื่อเงินในบัญชีนี้ครบ 2,000,000 โรงพยาบาลจะเริ่มการผ่าตัดรักษาทันที】

【หลังจัดการทุกอย่างเสร็จ คุณราวกับสูญสิ้นเรี่ยวแรง คุกเข่าลงนั่งอยู่นอกสนามประลอง เงยหน้ามองท้องฟ้า สายฝนกระหน่ำชะล้างเลือดบนร่าง ภาพตรงหน้าเริ่มพร่าเลือน】

【ในวันเกิดอายุครบ 28 ปี คุณตายลงกลางสายฝนนั้น ตายเพราะหมัดนั้น และตายลงในวินาทีถัดจากที่หยั่งรู้แก่นแท้แห่งวิชา】

【การจำลองครั้งนี้สิ้นสุดลง โปรดเลือกรับรางวัล】

【1. พลังฝึกฝนระดับเปิดวิถียุทธ์ 79%; 2. เงิน 2,000,000 เหรียญสหพันธ์; 3. แก่นแท้แห่งวิชา·หนึ่งฟัน; 4. พรสวรรค์ด้านวิถียุทธ์เพิ่มขึ้น】

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป