"มอนสเตอร์พวกนี้โคตรแข็งแกร่งชะมัด!" ผู้อำนวยการกิลด์เงินคราบน้ำค้างระดับสูงหลายคนที่ตามหยุนซวงออกไปสู้ ไม่นานก็รู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล
"แน่อยู่แล้ว ไม่อย่างงั้นเมื่อก่อนเราจะตายไปเร็วขนาดนั้นได้ยังไง" ชายอีกคนที่เคยเข้ามาก่อนพูดด้วยความช่วยไม่ได้
"เมื่อกี้เห็นพวกนั้นฆ่าได้ง่ายขนาดนั้น ฉันยังนึกว่ามันเพราะพวกนายจืดกันเอง.."
"......"
"คนอื่นเค้าล้วนมีพรสวรรค์สีทองทั้งนั้น จะไปเทียบได้ยังไง"
"ก็จริงอย่างที่ว่า..."
"เลิกคุยได้แล้ว ทุกคนตั้งสติให้ดี! แม้เราจะสู้เขาไม่ได้ แต่ก็ห้ามปล่อยให้เขาดูถูก!" หยุนซวงพูดอย่างจริงจัง
"รับทราบ!"
ทุกคนเก็บรอยยิ้มเยาะเย้ย แล้วต่างตั้งใจจริงจังขึ้นมา
ในฐานะสมาชิกแกนหลักของกิลด์เงินคราบน้ำค้าง ความแข็งแกร่งของพวกเขาย่อมไม่ธรรมดา มอนสเตอร์เหล่านี้แข็งแกร่งจริง แต่พอรวมตัวกันหลายคนแบบนี้ก็ยังสู้ได้
ฝั่งตรงข้าม ซุนเทาสั่งให้บอสหลายตัวเข้าสู่โหมดโจมตีอย่างบ้าคลั่ง..
ทุกที่ที่บอสทั้งหลายผ่านไป เสือเขี้ยวฉีกก็ร่วงลงราวกับใบไม้ร่วง เปิดพื้นที่ปลอดภัยออกมาโดยตรง..
ทุ่งหญ้าแห่งนี้กว้างใหญ่ ปกคลุมไปด้วยเสือเขี้ยวฉีกอย่างแน่นหนา แถมจุดที่พวกเขายืนอยู่ยังเป็นกลางทุ่งหญ้า เสือเขี้ยวฉีกจากทุกทิศทุกทางพุ่งเข้ามาระรื่น ไม่มีสิ่งกีดขวางเลยสักนิด
ไม่แปลกที่ผู้อำนวยการกิลด์เงินคราบน้ำค้างสามคนเมื่อคราวก่อนยืนได้ไม่ถึงหนึ่งนาที แม้เปลี่ยนมาเป็นทีมร้อยคนระดับเก๋า ในสภาพแบบนี้ก็ยืนได้ไม่กี่นาที