เกมออนไลน์: ทองคำคือไร้เทียมทาน? ขอโทษที ของฉันเป็นสีดำ

ตอนที่ 437 อันดับสุดท้าย

7 นาที· 1.6K คำ

"เชี่ย! สัตว์เลี้ยงของไอ้อ้วนนี่มันโคตรเทพชะมัด แค่ไม่กี่หอกแตะก็ฟันเอลซ่าตายแล้ว!"

"ไงล่ะ บอกแล้วว่าอย่างน้อยก็ระดับเพชร สัตว์เลี้ยงแบบนี้นายนั่นมีถึงสามตัว!"

"........"

"เมื่อกี้สังเกตกันรึเปล่า ลูกธนูของเอลซ่าโดนตัวมันแล้วพลังชีวิตไม่ลดสักนิด มันเป็นเรื่องอะไรกัน?"

"ฉันเห็นแล้ว ตัวมันไม่ลด แต่สัตว์เลี้ยงลด ถ้าเดาไม่ผิด มันสามารถย้ายความเสียหายไปที่สัตว์เลี้ยงได้"

"เชี่ย! ขี้ขลาดชะมัด!? นี่แหละที่ทำให้พวกคนตำหนักรัตติกาลเห็นหน้านายนี่ทีไรก็ยอมแพ้ ที่แท้นายนี่แหละที่น่ารำคาญที่สุดในตำหนักรัตติกาลรองจากเย่หาน"

หลังเอลซ่าลงไป ร่างของคามีลก็ปรากฏขึ้นบนเวทีเร็วมาก

เมื่อได้เห็นการต่อสู้ของซุนเทากับเอลซ่า คามีลที่แต่แรกตั้งใจจะลองดูก็เลิกความคิดนั้นทันที พอขึ้นเวทีก็เลือกยอมแพ้ไปเลย

เมื่อคามีลยอมแพ้ ซุนเทาก็ผ่านรอบนี้สำเร็จ ถูกเคลื่อนย้ายออกไป

เก้าแมตช์ชนะแปด แพ้เพียงแมตช์เดียวที่เฉินมั่ว ที่เหลือชนะหมด อันดับสองแทบจะมั่นคงแล้ว

ไม่ช้า ร่างสองร่างก็ปรากฏขึ้นบนเวที..

หลิวฮ่าวอวี่ เจียงเมิ่งซิง

ทั้งสองเจอกันเป็นครั้งแรก แต่เจียงเมิ่งซิงเคยสังหารกาลิโอเพียงลำพัง ส่วนพรสวรรค์ของหลิวฮ่าวอวี่ก็คือพรสวรรค์ของกาลิโอ ตามหลักแล้วเจียงเมิ่งซิงควรจะเอาชนะหลิวฮ่าวอวี่ได้

แต่ผลกลับเป็นหลิวฮ่าวอวี่ที่ชนะ

หากต่างกัน คงอยู่ที่คลาสของหลิวฮ่าวอวี่เป็นนักรบคลั่ง ซึ่งเข้ากับพรสวรรค์นี้ได้มากกว่า

เจียงเมิ่งซิงปล่อยคอมโบเต็มชุดแล้วก็ไม่สามารถจัดการหลิวฮ่าวอวี่ได้ในตาเดียว กลับโดนหลิวฮ่าวอวี่ตีหนักจนสตันแล้วโดนจบในตาเดียวเสียเอง

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป