"เลิกเรียกเถอะ เธอก็ไม่เหลืออะไรแล้ว" เฉินมั่วจ้องมองซาสึเกะอย่างสงบ
"นาย...!" ซาสึเกะโกรธจนขาดใจ..
"เย่หาน อย่าดีใจไปหรอก ฉันไม่เชื่อหรอกว่าสภาพแบบนี้ของนายจะคงอยู่ได้อีกนาน!"
"ฆ่านาย มันพอ!"
เฉินมั่วพูดจบก็เร่งความเร็วโจมตีขึ้นอีก..
ซาสึเกะอยากหนี แต่ความเร็วสู้เฉินมั่วไม่ได้ ยังถูกเฉินมั่วกับแฝดปิดทางหน้าหลังจนหนีไม่มีทางออกเลย
ปีศาจเหวลึกทั้งหมดถูกคนของตำหนักรัตติกาลสกัดกั้นไว้หมด ส่วนผู้เล่นพันธมิตรที่ตามเขามาก็ถูกบอสเพชรสองตัวของหลิงเอ๋อร์กับซุนเทาตีจนเข้ามาใกล้ไม่ได้เลย
มองแถบเลือดของตัวเองลดฮวบลงเรื่อย ๆ ใจซาสึเกะตกใจจนแทบขาด...
ไม่ว่าจะคิดยังไงก็ไม่เข้าใจ ตัวเองมีไพ่ตายขนาดผิดปกตินี้อยู่แล้ว ทำไมยังชนะเย่หานคนนี้ไม่ได้
ตอนที่เขาได้รับหัวใจปีศาจและเห็นฤทธิ์ของมัน เขาตื่นเต้นจนหัวใจเกือบหยุดเต้นตายคานั้น
ตอนนั้นเขามีแต่ความคิดเดียว: "ท่านนั้นไม่ได้โกหกเขา มีสิ่งนี้ในมือ เย่หานก็เป็นแค่ตัวตุ่นที่เขาบีบตายได้ด้วยมือเปล่าเท่านั้น"
ดังนั้นพอออกมา เขาก็ติดต่อผู้นำระดับสูงของทุกชาติทันที ให้เปิดการรุกครั้งใหญ่ใส่ผู้เล่นหัวเซี่ย เพื่อบีบให้เย่หานออกมา
การมีอยู่ของเย่หานคือใบมีดคมที่ห้อยค้างอยู่เหนือหัวผู้นำนานาชาติมาตลอด พอเห็นพลังที่ซาสึเกะแสดงให้เห็น ทุกฝ่ายจึงตกลงลงมือ สำหรับพวกเขาแล้ว ถ้าสามารถสังหารเย่หานได้ มันคือเรื่องดีระดับฟ้าถล่มเลยทีเดียว
ผู้เล่นนานาชาติจึงรวมตัวเป็นพันธมิตรกันอย่างรวดเร็ว เริ่มโจมตีผู้เล่นหัวเซี่ยทุกด้าน