นอกนครเทียนเชวี่ย...
ซาสึเกะใช้ความสามารถที่มีจนหมดเปลือก ยังไงก็ทำอะไรซุนเทาไม่ได้เลยสักนิด ถึงขั้นถูกซุนเทาพร้อมบอสทั้งสามตัวรุมเล่นงานจนเจ็บหนัก
ส่วนปีศาจหุบเหวที่ซาสึเกะอัญเชิญออกมาทั้งฝูงก็ถูกราชาสัตว์ลาวา มังกรดินเพลิงแดง และนักเวทย์ขั้นสูงของนครเทียนเชวี่ยนับไม่ถ้วนล้อมตีจนตายไปครึ่งหนึ่ง เหลืออีกบางส่วนที่ซาสึเกะเก็บกลับคืนไป
ขณะนี้ในใจซาสึเกะเต็มไปด้วยความไม่ยอมแพ้ เขามาแต่เช้า จัดฉากให้ใหญ่โตขนาดนี้ก็เพียงเพื่อบังคับให้เย่หานออกมา แล้วจัดการมันเสีย
แต่ตอนนี้เย่หานยังไม่ออกมาเสียอย่างนั้น กลับโผล่ไอ้อ้วนคนหนึ่งมา แถมตัวเขาเองยังไม่ใช่คู่มือของอีกฝ่ายอีก สิ่งนี้ทำให้เขายอมรับไม่ได้อย่างยิ่ง
แท้จริงเขายังคิดว่าเมื่อได้หัวใจปีศาจมาแล้ว เขาสามารถเดินขวบโลกสีครามได้สบาย แม้แต่เย่หานก็ไม่ใช่คู่มือของเขา
หากความจริงกลับตบหน้าเขาสองฟาดอย่างหนัก ก่อนถูกเย่หานฆ่าตาย ตอนนี้ก็ถูกไอ้อ้วนตรงหน้าเล่นงานจนยับ จนเขาเริ่มสงสัยชีวิตตัวเองเสียแล้ว
"ไอ้อ้วนนี่มันเรื่องอะไรกันแท้ๆ!?" ซาสึเกะถามขึ้นในใจ
"น่าจะเป็นเพราะมันมีพรสวรรค์ควบคุมมอนสเตอร์ เหตุผลที่เธอตีเขาแล้วพลังชีวิตไม่ลด เพราะมันเชื่อมพลังชีวิตของตัวเองเข้ากับบอสทั้งสามตัว ถ้าเธอฆ่าบอสทั้งสามตัวไม่ได้ เธอก็ฆ่ามันไม่ได้" เสียงหนึ่งในใจตอบเขา
"ในสามตัวนั้นมีสองตัวเป็นระดับเพชร อีกตัวเป็นบอสขั้นปฐพี ถ้าเจอทีละตัว ด้วยความสามารถของเธอฆ่าไม่ยาก แต่ถ้าทั้งสามตัวพร้อมกัน ตามตรง ฉันไม่หนักใจเธอ"