เฉินมั่วย้อนกลับมาบนกำแพงเมือง เวลานี้เติ้งเจี๋ยและคนอื่น ๆ ก็ได้ร่างแผนป้องกันเมืองไว้เบื้องต้นแล้ว ประธานกิลด์ใหญ่ ๆ ต่างแยกย้ายไปจัดคนของตัวเอง
“พี่มั่ว เรารวบรวมสถิติแล้ว ครั้งนี้แม้คนเข้าร่วมศึกจะเยอะมาก แต่ตามสเตตัสของพันธุ์คนแคระที่พี่ให้มา กำลังหลักระดับสูงที่รับประกันได้ว่ามีดาเมจมีแค่สองล้านกว่าคนเท่านั้น ที่เหลือคนที่แม้ป้องกันของฝั่งนั้นก็ไม่ทะลุ เราก็เลยไม่ได้ปล่อยเข้าร่วม”
“สองล้านกว่า... น้อยชะมัด” เฉินมั่วขมวดคิ้ว
“ช่วยไม่ได้ พันธุ์คนแคระถึงจะเป็นเผ่าพันธุ์ชั้นต่ำ แต่สเตตัสก็แข็งแกร่งกว่าเผ่ามนุษย์ส่วนใหญ่เยอะ ตัวที่จะสร้างภัยคุกคามให้เขาได้จริง ๆ มีไม่กี่คน”
“แต่ถึงกำลังที่รับประกันดาเมจได้จะมีแค่สองล้านกว่า ถ้าบวกผู้พิทักษ์โล่กับนักบวชเข้าไป ก็ยังรวบรวมได้ถึงสี่ล้านคน ประมาณล้านคนต่อหนึ่งประตูเมือง”
“ล้านคน...” เฉินมั่วคิดตุ้บตั้บ แล้วถามขึ้นในหัว “เสี่ยวเนี่ยน นายรู้ไหมว่าเผ่าพันธุ์ทั่วไปมีประชากรกี่คน?”
“เพราะเรื่องสายเลือด ยิ่งเผ่าพันธุ์แข็งแกร่ง ยิ่งสืบพันธุ์ยาก จำนวนก็ยิ่งน้อย”
“ตามปกติ เผ่าระดับสูงสุดจะมีจำนวนตั้งแต่หลายหมื่นถึงหนึ่งแสนคน โดยพื้นฐานแทบเป็นไปไม่ได้ที่จะเกินหนึ่งแสน เผ่าพันธุ์ชั้นสูงอยู่ระหว่างหนึ่งแสนถึงหนึ่งล้าน เผ่าพันธุ์ชั้นกลางอยู่ระหว่างหนึ่งล้านถึงสิบล้าน เผ่าพันธุ์ชั้นต่ำโดยทั่วไปก็ราวสิบล้านกว่าคน แต่พวกนายเผ่ามนุษย์ที่ประชากรนับเป็นพันล้านนี่ ฉันก็เห็นครั้งแรกเหมือนกัน”
“หลังเกมมาเยือน ไม่ใช่แค่พวกนายเผ่ามนุษย์ที่จะสูญเสียกำลังคน เผ่าพันธุ์อื่นก็เสียเช่นกัน ยิ่งเผ่าพันธุ์ไหนอ่อนแอ ยิ่งสูญเสียหนัก แต่ก็ไม่มีเผ่าไหนสูญเสียได้เทียบพวกนายได้เลย”