กลางสมรภูมิ...
ป้องกันเด็ดขาดบนตัวเฉินมั่วค่อย ๆ จางหายไป ใบหน้าของหัวหน้าองครักษ์เมืองแลบรอยยิ้มเย็นชา..
"เล่มงาน!"
ทันทีที่คำพูดจบ องครักษ์เมืองโดยรอบระดมพุ่งใส่พร้อมกัน รังสีดาบจำนวนมากฟันตัดตรงมายังเฉินมั่ว
แต่ในวินาทีนั้นเอง โล่ป้องกันสีทองก็ผุดขึ้นบนร่างของเฉินมั่วอีกครั้ง
บทป้องกันศักดิ์สิทธิ์!
ปัง! ปัง! ปัง!
รังสีดาบทะลวงปะทะเข้ากับโล่สีทอง ตัวเลขศูนย์สีเทาจำนวนมากลอยขึ้นเหนือศีรษะเฉินมั่วอีกครั้ง
หน้าหัวหน้าองครักษ์เมืองถึงกับเข้มคล้ำ เขาไม่คิดว่าเฉินมั่วจะยังมีสกิลเอาตัวรอดเหลืออยู่
"ฮึ่ม วันนี้แกมีสกิลเอาตัวรอดเพิ่มอีกเท่าไหร่ก็ต้องตาย!" หัวหน้าองครักษ์เมืองกล่าวเสียงเย็น
เฉินมั่วไม่เอ่ยปาก แต่กำลังรอข้อความจากหลิงเอ๋อร์ เขากลัวว่าหลิงเอ๋อร์จะยังหลับอยู่ แล้วมันจะยุ่งเหมือนกัน
ดีที่หลิงเอ๋อร์ไม่ทำให้เขาผิดหวัง ไม่นานเสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นในสมอง...
"คู่แท้ของคุณ 'หลิงเอ๋อร์' ต้องการอัญเชิญคุณไปอยู่เคียงข้างเธอ ยอมรับหรือไม่"
ได้ยินเสียงแจ้งเตือน เฉินมั่วก็โล่งใจ มองหัวหน้าองครักษ์เมืองด้วยสายตาเย็นเยียบ..
"ฆ่าฉัน!? เจ้ายังไม่มีความสามารถระดับนั้นหรอก!"
"จำสิ่งที่เจ้าทำวันนี้ไว้ให้ดี คราวหน้าเจอกันหวังว่าเจ้าจะไม่ต้องคุกเข่ามาอ้อนวอนฉัน"
พูดจบ เฉินมั่วเก็บเจ้าอ้วนเข้าพื้นที่สัตว์เลี้ยง ภาวนาในใจว่า "ยอมรับ"