คำพูดของเสี่ยวเนี่ยนทำให้จิตใจเฉินมั่วกลายเป็นหนักอึ้งไปหมด
แต่เขาก็ไม่ได้ยอมแพ้โดยตรง ถึงแม้สมรภูมิรอบนี้เขาจะไม่เหลือความหวัง แต่อย่างน้อยก็ต้องไปเห็นสักครั้งว่าค่าสถานะของเผ่าระดับสูงสุดที่ว่านี้แข็งแกร่งขนาดไหน ว่าระหว่างตัวเขากับพวกนั้นมีช่องว่างใหญ่แค่ไหน
มาไกลขนาดนี้ ทั้งที่ยังไม่ทันได้เห็นหน้ากันจะยอมแพ้เฉย ๆ มันไม่ใช่นิสัยของเขา
แต่เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายสังเกต เขาก็ต้องทำตัวเบา ๆ หน่อย
เฉินมั่วลดความเร็วการฝ่าไปข้างหน้า ไม่นานชื่อของเขาก็หลุดออกจากตารางจัดอันดับ
ช่วงแรก ๆ ที่ขึ้นตารางจัดอันดับส่วนใหญ่ก็พึ่งโชคช่วย สำหรับชื่อที่ผลุบ ๆ โผล่ ๆ บนตารางแบบนี้ คนทั่วไปไม่มีใครใส่ใจ
ต่อความดื้อรั้นของเฉินมั่ว เสี่ยวเนี่ยนก็ไม่ได้ว่าอะไร แค่เตือนว่าพยายามอย่าปะทะกับอีกฝ่าย แม้จะต้องสู้จริงก็อย่าเปิดเผยความแข็งแกร่งมากเกินไป
เฉินมั่วยอมรับอย่างเต็มใจ แล้วค่อย ๆ เดินไปทางกลางสมรภูมิ
ในบริเวณหนึ่งทางตะวันออกของสมรภูมิ ชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งสวมชุดเกราะสีทอง มือจับดาบศักดิ์สิทธิ์สีทอง กำลังเดินไปยังกลางสมรภูมิอย่างสบายอารมณ์
ไม่นาน ฝูงสัตว์มารก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมพุ่งเข้าใส่เขา
ทว่าชายหนุ่มเพียงเงยหน้ามองกวาดสายตาหนึ่งครั้ง แล้วดาบศักดิ์สิทธิ์สีทองก็กวาดผ่านออกไป คลื่นดาบพุ่งผ่านในพริบตา ทันทีนั้นความเสียหายเป็นเลขเจ็ดหลักลอยขึ้นเหนือหัวสัตว์มารเป็นวงกว้าง แถบเลือดเหนือหัวพวกมันหายไปหนึ่งในสามในทันที