“ตอนนี้ไอ้อ้วนมีชื่อเสียงเท่าไหร่แล้ว” เฉินมั่วหันไปมองซุนเทา
“เจ็ดพันกว่า..” ซุนเทาพูดด้วยท่าที่เขินอาย
เขาติดอยู่ที่เรื่องชื่อเสียงพอดี ไม่อย่างนั้นด้วยฝีมือของเขา ไปสนามรบระดับเพชรไปนานแล้ว
“อืม งั้นช่วงนี้ไม่ต้องสนใจอะไรทั้งนั้น โฟกัสฆ่าบอสอย่างเดียว ให้คนอื่นช่วยหาบอสให้”
“ผมก็คิดแบบนั้นอยู่ แต่พี่ม่วกไม่ฆ่าเหรอ”
“ผมกะไปดูเมืองหลักขั้นสาม ส่วนฝั่งเมืองหลักขั้นสองนี่ฝากพวกนาย”
“โอเค”
“ผมขอไปเมืองหลักขั้นสามด้วยได้ไหม อีกไม่นานก็ถึงเลเวล 50 แล้ว” หลิงเอ๋อร์มองเฉินมั่วด้วยสีหน้าตึงเครียด
“ได้แน่นอน พรุ่งนี้ผมจะไปดูก่อน ตอนนั้นต้องย้อนกลับมาดวลกับไอ้นั่นก่อน พอจัดการมันได้แล้วเราค่อยไปเมืองหลักขั้นสามด้วยกัน” เฉินมั่วลูบหัวหลิงเอ๋อร์
“อือ” หลิงเอ๋อร์พยักหน้าอย่างน่ารัก
“เอาล่ะ พวกนายกลับไปเถอะ ผมจะไปลงดันเจี้ยน ลงดันเจี้ยนเสร็จก็ต้องไปเส้นทางเทพ ถ้าพวกนายมั่นใจพอก็ไปลุยเส้นทางเทพอีกก็ได้ ไปเท่านั้นถึงจะมีโอกาส ไม่ไปก็ไม่มีโอกาสเลย ชื่อเสียงเหรอ หายก็ฟาร์มใหม่ก็จบ”
ก่อนหน้านี้เฉินมั่วไม่แนะนำให้ทุกคนไปเส้นทางเทพ เพราะตอนนั้นช่องว่างฝีมือของทั้งสองฝ่ายห่างกันเกินไป แถมตอนนั้นสนามรบระดับเหล็กดำกับบรอนซ์ก็เต็มไปด้วยเผ่าพันธุ์ชั้นสู่
แต่ตอนนี้ฝีมือของทุกคนก็ยกระดับขึ้นมาแล้ว เผ่าพันธุ์ชั้นสูงก็ขึ้นไปถึงสนามรบที่สูงกว่าเกือบหมดแล้ว ตอนนี้ที่พวกเขาจะเจอก็มากสุดแค่เผ่าพันธุ์ระดับกลาง