“สังหารจอมมารแห่งเผ่ามารทมิฬ ได้รับ 5246 คะแนน คะแนนปัจจุบัน 8725 คะแนน ขึ้นอันดับหนึ่ง”
เสียงแจ้งเตือนระบบดังขึ้นในหัวของเฉินมั่ว การสังหารจอมมารเพียงตัวเดียวพาคะแนนของเขาขึ้นไปถึงอันดับหนึ่ง และยังถ่างห่างจากอันดับสองออกไปเป็นระยะมหาศาล
“อีกราวพันกว่าก็เลื่อนขั้นได้แล้ว สังหารสักสองตัวก็น่าจะพอ ไม่คิดว่าครั้งนี้จะราบรื่นขนาดนี้” เฉินมั่วคิดในใจ
การเปลี่ยนแปลงบนกระดานจัดอันดับยังดึงดูดความสนใจของผู้เล่นคนอื่น ๆ ในสมรภูมิทันที
“จอมมารถูกคัดออกไปแล้วงั้นเหรอ?”
“เย่หานคนนี้เป็นใคร? ฆ่าจอมมารได้? ดูท่าฝีมือจะไม่ธรรมดาเลยนะ”
“เย่? ไม่ใช่พวกเผ่ารัตติกาลหรอกเหรอ?”
“ไม่รู้ แต่คะแนนเขาแตะแปดพันแล้ว ต้องไม่ปล่อยให้เขาฆ่าต่ออีก ไม่งั้นก็ไม่มีส่วนของพวกเราเหลืออยู่”
“ดูท่าถึงเวลาต้องรวมกลุ่มกันแล้วสินะ...”
ความคิดนี้ผุดขึ้นในใจผู้เล่นจำนวนมากโดยไม่ได้นัดหมายกัน
และความคิดนี้เองทำให้ผู้เล่นจำนวนมากเมื่อเจอกันไม่ได้เข้าปะทะกัน แต่เลือกที่จะเจรจาเพื่อรวมพล ตั้งใจจะลากเย่หานลงจากอันดับให้ได้ก่อน
ทางฝั่งเฉินมั่ว เมื่อคะแนนแตะแปดพันแล้ว เขาก็ไม่อยากเล่นตัวเงียบอยู่ต่อ
เพื่อรีบจบสงคราม เขากางปีกมารบินขึ้นไปบนท้องฟ้าสูง แล้วเริ่มกวาดตามองหาเป้าหมาย
ด้วยมุมมองจากที่สูง การหาเป้าหมายสะดวกขึ้นมาก
ไม่นานนัก เฉินมั่วก็พบเป้าหมายหนึ่ง — ชายร่างกำยำรูปร่างสูงใหญ่กำลังวิ่งเตลิดอยู่ด้านล่าง