เมื่อทุกคนเดินต่อไปข้างหน้า ไม่นาน ทรายใต้เท้าก็เริ่มเคลื่อนไหวไม่หยุด ตามมาด้วยแมงป่องนับไม่ถ้วนที่ไต่ขึ้นมาจากใต้ดิน
“เฮ้ย! เยอะชิบหาย!” เห็นแมงป่องที่แน่นขนัดขนาดนี้ ทุกคนต้องกลืนน้ำลายเอื๊อก
“เวร! มองแล้วโรคกลัวของเกาะกลุ่มกำเริบเลย!” สมาชิกกิลด์หิมะเงินคนหนึ่งหน้าซีดเผือด
“ระวังหน่อย พวกมันตัวเล็กแต่เก่งกว่าเสือฟันแหวกซะอีก! แถมเพราะตัวเล็ก จำนวนที่พุ่งเข้าโจมตีพวกนายพร้อมกันก็เยอะกว่า”
“ที่สำคัญสุดคือ มันยังมีสกิลซุ่มโจมตีจากใต้ดินด้วย” เฉินมั่วพูดจริงจัง
เสียงคำพูดเพิ่งจางหาย...
“อุ๊ย...!”
เสียงกรีดร้องดังขึ้นจากพวกกิลด์หิมะเงินหลายคน หอกเงินปลายดินสอกอดขาน้ำตาคลอ ใบหน้าบิดเบี้ยว..
“กรีดร้องไรวะ ก็ไม่ใช่ไม่เคยโดนมอนสเตอร์ทำร้าย แค่นี้ก็ทนไม่ได้แล้วเหรอ!?” จินเฟิงที่อยู่ข้าง ๆ แค้นตา
“ไม่ใช่นะ การโจมตีของพวกมันเจ็บไม่ธรรมดาเลย!”
“นายก็แค่อ่อนแอใส่ตัว ผ่านมานานขนาดนี้ ความเจ็บปวดแบบไหนที่ไม่เคยรับมาก่อน แมงป่องตัวจิ๋วแบบนี้จะเจ็บสักเท่าไหร่..”
“โอ๊ยยย...!” จินเฟิงพูดยังไม่ทันจบ ก็พลันกอดก้นกระโดดโลดเต้นขึ้นมา...
“แม่งเอ๊ย เจ็บชะมัด!”
“คราวนี้เชื่อแล้วสิ...” หอกเงินปลายดินสอข้าง ๆ หน้ายิ้มเยาะเย้ยเต็มบาตร..
“อุ๊ย..อุ๊ย..!”
เสียงกรีดร้องดังระงม คนในกลุ่มโดนโจมตีต่อเนื่อง เสียงกรีดร้องสลับกันไปมา..
ความเสียหายของแมงป่องพวกนี้สูงแค่ไหนยังไม่ว่ากัน แต่ความเจ็บนี่แทบเอาชีวิตไม่รอด