เฉินมั่วกับซุนเทากลับมาถึงเรือนเซียวเซียง ซุนเทาก็ยังอดความอยากรู้ไม่ได้จึงถามขึ้นว่า "พี่ม่วก ในห้องนั้นพี่กับพี่สาวหลิงเอ๋อร์แน่ใจนะว่าไม่ได้เกิดอะไรขึ้น"
เฉินมั่วแก้มแดงซ่านขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ส่ายหัวทันควัน "ไม่มีอะไร"
เห็นท่าทีแบบนี้ ซุนเทาผู้เจ้าปัญญาจะไปเชื่อได้อย่างไร ถ้าไม่ได้เกิดอะไรขึ้นจริง ๆ ละก็ก็เห็นผีมาแล้ว
แต่เฉินมั่วไม่ยอมเปิดปาก เขาก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ตบไหล่เฉินมั่วแล้วกล่าวด้วยความห่วงใยว่า "พี่ม่วกครับ ถ้าพี่ชอบพี่สาวหลิงเอ๋อร์จริงก็รีบคว้าไว้เลย ผมรับรองได้เลยว่าพี่สาวหลิงเอ๋อร์ก็ต้องมีใจให้พี่เหมือนกัน แค่พี่กล้าเปิดทางก่อน ไม่กี่นาทีก็ได้เธอมาเป็นของพี่แล้ว!"
เฉินมั่วปัดมือซุนเทาออก แล้วกล่าวอย่างช่วยไม่ได้ว่า "พวกเจ้าเอาใจไปตั้งมั่นเรื่องเพิ่มพูนความแข็งแกร่งได้ไหม อย่าได้แต่คิดเรื่องพวกนี้ทั้งวัน อีกไม่นานค่ายกลเคลื่อนย้ายของแผ่นดินใหญ่ก็จะเปิดแล้ว ตอนนั้นจะยังรอดชีวิตกันได้หรือเปล่ายังไม่รู้เลย จะมีเวลาไปคิดเรื่องรักใคร่ได้อย่างไร"
"เอ่... ก็ได้ครับ"
"แต่ครับพี่ม่วก ผมเชื่อว่าถ้ามีพี่อยู่ เราต้องฆ่าพวกเผ่าต่างดาวจนไม่เหลือแม้แต่ชุดเกราะแน่นอน" ซุนเทากลับมองการณ์ไกลเช่นนั้น
เฉินมั่วขยับดวงตา และขี้เกียจจะทำลายความหวังให้อีก
ซุนเทาไม่เคยเห็นเผ่าระดับสูงสุดมาก่อน ถ้าได้เห็นแล้วคงจะไม่มองการณ์ไกลเช่นนี้
เผ่าระดับสูงสุด แม้แต่เขายังต้องหนีเลย ไม่ต้องพูดถึงคนอื่น
ถ้าเผ่าระดับสูงสุดบุกรุกโลกสีครามจริง ๆ พวกเขาทุกคนก็เป็นได้แค่ลูกแกะที่รอวันถูกเชือด