เรือนเซียวเซียง...
เมื่อเห็นจิ้งจอกปีศาจเก้าหางปรากฏตัว หลิงเอ๋อร์กล้ามเนื้อทั่วร่างตึงขึ้นในพริบตา ร่างกายดันเคลื่อนไปขวางหน้าเฉินมั่วโดยไม่รู้ตัว
"โอ๊ะ ตื่นเต้นถึงกับตัวสั่นแค่นี้เชียวเหรอ ที่รักตัวน้อยของเธอ?" จิ้งจอกปีศาจเก้าหางมองหลิงเอ๋อร์อย่างเจือยิ้ม
หลิงเอ๋อร์ไม่ตอบโต้ มีเพียงสายตาแหลมคมจับตาดูอีกฝ่ายไม่วางตา
"ฮิฮิ คราวก่อนข้างในนั้นฉันว่าเขาเป็นที่รักตัวน้อยของเธอ เธอยังไม่ยอมรับเลย ไงล่ะ ตอนนี้ยอมรับซะที?"
"เอ๊ะ... ลมปราณของพวกเธอสองคน..."
"ฮิฮิ ดูท่าคืนวานซืนวันคุณสองคนคงมันส์กันไม่เบาสินะ..."
"........"
แก้มของหลิงเอ๋อร์แดงระเรื่อ แต่ก็ยังไม่ถอย..
"เอาน่า อย่าทำหน้าเหมือนศัตรูมาเยือนสิ เขาตอนนี้ไม่บริสุทธิ์แล้ว ฉันก็ไม่สนใจเขาแล้ว..."
เฉินมั่ว: "........"
แต่ดวงตาของหลิงเอ๋อร์กลับสว่างวาบ เมื่อคืนเธอยังรู้สึกว่าตัวเองขาดความอดสู้เหลือเกิน ทำไมถึงใจร้อนขนาดนั้น
แต่พอได้ยินคำของจิ้งจอกปีศาจเก้าหาง เธอกลับรู้สึกดีใจที่คืนนั้นตัดสินใจกล้าหาญ
เฉินมั่วเองรู้ดีว่าจิ้งจอกปีศาจเก้าหางพูดเล่น ผู้หญิงคนนี้ถ้าอยากทำอะไรกับเขาจริง ๆ จะไปสนใจว่าบริสุทธิ์หรือไม่ที่ไหน
แต่เฉินมั่วก็ไม่เถียงอะไร ผู้หญิงคนนี้ไม่สนใจเขายิ่งดี
"เอาล่ะ ออกมาคราวนี้ยากยิ่ง พาฉันเดินดูรอบ ๆ หน่อยสองคน.."
"จะเดินก็เดินเอง เราต้องไปเก็บเลเวล เวลาไหนจะมาเดินเล่นกับเธอล่ะ.." เฉินมั่วปฏิเสธตรง ๆ
เลเวลของเขาตกขบวนมานานแสนนาน ถึงเวลาอัปเลเวลเสียที
ตอนนี้จิ้งจอกปีศาจเก้าหางก็ออกมาแล้ว ต่อให้เปิดค่ายกลเคลื่อนย้ายข้ามทวีปเขาก็ไม่กลัวแล้ว